De Dag! Vandaag gaan we naar de Gathering of Nations, waar alles omheen gebouwd is deze reis. We zijn benieuwd.
Goed geslapen tot een uur of 5. Toen werd het koud en toen ik toch wakker was, viel me op dat er (al) best veel vrachtverkeer langsreed. Voor het opstaan doet Jan de kachel even aan. Die gaat tegenwoordig op stroom. Vroeger altijd op gas. Dat was handiger, want nu kun je als het koud is, dus niet naar een leuke camping of boondocken, maar moet je altijd naar iets met stroom. Het is windstil en de lucht is blauw. Als het zo blijft en de temperatuur loopt op, wordt het vast een mooie dag. Nu we internet hebben, lees ik even de Polarsteps van (schoon)zus en zwager in Scandinavië. Die hebben in een paar dagen al meer wild gezien dan wij 😒. De benzine-/dieselprijs lijkt er goed betaalbaar. Heel bijzonder. Hier is het echt wel duurder geworden t.o.v. vorig jaar en 2 jaar geleden.
Heel bijzonder was ook onze dag, zowel qua wat we gezien hebben als qua organisatie. Het eerste prachtig, het tweede ruk. Het is vooral een dag van wachten geworden.
Na even gedumpt te hebben, reden we om 08.40 uur van de camping. Een goed half uur later waren we, zoals verwacht, bij de parkeerplaats, alleen werd alleen Gate 8 aangegeven en die is niet voor oversized vehicles. Een paar auto's voor ons was nog een Cruise America camper, een kleintje, en die werd teruggestuurd. Zij moesten moeilijk doen, maar wij konden nog net uit de rij. Een stuk verderop rechtsaf komen we bij de juiste parking. Plek zat en vlakbij de ingang, al zal het nog eeuwen duren voordat we daar doorheen kunnen.
Je mag vrijwel niks mee naar binnen nemen, sowieso geen eten en drinken, behalve een ongeopend doorzichtig flesje water en dat hebben we niet, dus we are travelling light. Wel de vesten nog aan, want het is nog fris, en een klein rugzakje waar ze later in kunnen. En natuurlijk de fotoapparatuur. Jan komt gelukkig op het idee om de petten nog te pakken. Dan moeten we, het is dan net half 10 geweest, naar het Will Call loket om de online gekochte tickets in te ruilen voor een polsbandje. En hier begint het drama. Volkomen onoverzichtelijk is het en een gigantische menigte al staat in een rij, of meerdere rijen dat is niet helemaal duidelijk, te wachten tot de loketten open gaan.
Dan naar de volgende onoverzichtelijke rij, die voor de tassencontrole. Gelukkig gaat dat een stuk sneller. We maakten ons al zorgen dat we niet om 12 uur in het Coliseum naar de Grand Entry zouden kunnen kijken, want we hebben geen vastgestelde plaatsen en vol is vol.
Als we de tribune op lopen op zoek naar een plek, blijkt er veel geconfisqueerd d.m.v. dekens en spullen. Voor ons lopen 2 meiden met een koffer. Een koffer? Wie neemt er nou een koffer mee? Nou, heel veel, want dat zijn de deelnemers en die moeten zich daar ter plekke omkleden. De kostuums zijn erg uitgebreid, dus je hebt zo een koffer vol. We zien ook stoelen bezet door grote verentooien. Die zijn heilig en erg kwetsbaar, dus die mogen niet beschadigen en die prop je ook niet in een koffer.
Gelukkig lukt het een plekje te vinden en zitten we, op een droogje, te wachten op wat komen gaat. Naast ons zit een mevrouw die zo slim was om al wat te eten te kopen en dat ruikt erg lekker. Loaded nacho's of zo.
De tijd wordt enerzijds volgepraat, maar anderzijds worden we vermaakt voor een countryband van 3 man, die erg goed zijn. Ze heten iets van de Goat Beavers of zo. Vanavond om 8 uur treden ze op op Stage 49.
Dan gaat het beginnen. Een schier eindeloze toestroom van bont geklede en bont gekleurde Natives van alle stammen die je kunt verzinnen. De arena wordt voller en voller en het wordt met de minuut indrukwekkender. Ik krijg er een brok van in mijn keel. Op het eind is de ruimte tot de nok toe gevuld met veren, belletjes, kraaltjes en spiegeltjes 😉 en wat niet meer. De drums begeleiden het geheel.
 |
| Foto van het grote scherm |
Dan verlaat de grootste groep de arena en blijft de 1e dansgroep staan voor de wedstrijd. In 3 rondes wordt een winnares gekozen die $3000,- wint en nog wat toeters en bellen: een deken, een rok en een giftbag. Ik heb kijk op de zaak, want degene die ik aangezien had voor winnares, wordt 2e 😄. De mensen achter ons hadden ook op haar ingezet.
Hierna willen we toch wat eten gaan halen en wat te drinken, want we hebben sinds vanochtend 8 uur niks meer gehad en het is nu half 2. Buiten, op de food court, is het ontzettend druk en vooral onoverzichtelijk. Er zijn rondom het terrein verschillende eettenten, maar bij allemaal staat een gigantische rij en vaak kun je niet zien waar die begint en of je in de rij staat voor de tent van je keuze. We lopen rondom en komen links achteraan terecht en sluiten aan bij Nibble on my ears, voted #1 food stand on powwow.com. Hier lijkt te rij te doen.
Wat kun je er toch naast zitten soms. Zonder overdrijven hebben we hier 2,5 uur in de rij, in de zon, gestaan. En dan was er nog een aparte rij voor de dansers en zangers, maar die ging vrijwel net zo langzaam als de onze. Er is op het terrein ook buiten nog wel het een en ander te zien aan dansgroepen en om de beurt gaan we even kijken naar de groepen die vlakbij onze rij zijn.
We maken een praatje met een mevrouw uit New York city en eindelijk, eindelijk zijn we aan de beurt. We nemen allebei een green chili - want we zijn in New Mexico, de wereld hoofdstad/staat van de green chili, vinden ze zelf- cheese burger met alles erop en eraan. Ik neem er een ice tea bij omdat dat het grootste drankje is dat ze hebben (32 oz = 946 ml) en Jan neemt water. Om 4 uur begint de horse parade en die wil ik graag zien. De tijd schrijdt voort en net op tijd hebben we onze bestelling. De parade komt langs waar ook de optredens waren. Dat is het probleem niet, maar een hamburger eten, een grote beker ice tea vasthouden en foto's maken tegelijkertijd blijkt iets te veel gevraagd. Ik zet de beker tussen Jan zijn voeten. Hij staat vlak achter mij. Ik neem af en toe een hap, gelukkig is hij wel lekker. Stel je voor na 2,5 uur wachten en hij is niet te kanen 😱.
Als er een paard langskomt, maak ik even een foto met 1 hand. De parade zelf is erg teleurstellend. Wat we zien is best leuk, maar het is erg kort. Ik ben ook niet gewend om ergens achteraan te staan. Normaal wring ik me altijd wel naar voren, dat kan met mijn lengte, maar met je handen vol druipende hamburger is dat niet zo'n goed idee.
 |
| Dit was ook vrijwel de hele parade |
We hebben een verschroeide huid, verschrompelde nieren en stalbenen, dus als de parade voorbij is, gaan we weer het Coliseum in. Eigenlijk in de hoop nog wat leuks te zein, maar een stoel in de airco is ook al welkom. Het is kwart voor 5 en het dagprogramma is eigenlijk voorbij op nog wat toespraken en eerbetonen na. We willen eigenlijk nog wat meer van de dansen zien, want die hebben we gemist toen we in de rij stonden, maar de 2e Grand Entry met aansluitend danswedstrijd is pas om 7 uur. Om half 6 geven we het op. We gaan richting camper. We stoppen nog even bij een optreden van de Azteken. Ik had graag een t-shirt van Gathering of Nations The Last Dance gekocht, maar daar stond ook een rij van minstens 3 kwartier en dat kunnen we niet meer opbrengen. We hadden trouwens meer leuke stands met sieraden o.i.d. verwacht, maar helaas.
De terugweg gaat vlot en goed een half uur later staat de camper weer op de blokken en nuttigen we een welverdiend biertje. Wat smaakt dat goed. We bekijken de foto's, ik zet ze over op de laptop en de telefoon en stuur er wat naar huis.
Het is heel ander weer dan gisteren. Het is vanmiddag bewolkt geworden en daardoor koelt het niet echt af. Echt honger hebben we niet, maar om half 9 gaat de 2e Poolse worst in de magnetron, voor Jan op een boterham, voor mij zonder en met de deur nog steeds open rond ik het verslag van vandaag af.
Een serie kijken zien we bij voorbaat al niet zitten, dus wat lezen en afknappen. We hebben echt zo'n rozig wintersportgevoel, maar dan zonder wintersport. Eigenlijk veel te vroeg taaien we af en vallen in no time in slaap.
Gereden: 74 km