We staan alweer 2 nachten op de camping aan de Rio Grande. Geen woord aan gelogen, maar het klinkt romantischer dan het is. Vanavond vast geen verkeer achter ons. We hebben geen haast. We gaan de Turquoise Trail rijden en hebben de hele dag de tijd voor zo'n 140 km, waar Google Maps ruim 2,5 uur voor aangeeft. Moet lukken zou je zeggen. Maar wat begon als een mooie, makkelijke dag, werd later toch heel anders.
Om 09.15 uur zijn we bij het dumpstation. Dat gaat lekker snel met deze camper. We hebben weleens een truckcamper gehad waarbij het letterlijk ruim 10 minuten duurde voordat hij leeg was. We zijn trouwens helemaal wel te spreken over deze camper tot nu toe. Nog geen echt rare dingen, weinig gerammel, eigenlijk alleen het raam bij de tafel, maar niet heel hard, maar dat is nog nooit anders geweest. Het is ook de nooduitgang, dus dat zal wel wat losser moeten zitten of zo. De roosters van de kookplaat en de glasplaat uit de magnetron leggen we op bed als we onderweg zijn, dus die horen we ook niet.
5 minuten later zijn we bij de Walmart voor melk en nog 10 minuten later staan we met meer dan alleen melk natuurlijk en ondanks dat we de hele winkel doorkruist hebben, weer bij de camper.
Een stuk weg van de route naar de Turquoise Trail lijkt onverhard. We hadden er al onze twijfels over, maar nu wordt het bevestigd door een bord bij Placitas. Er staat niet vanaf waar dat is, maar beter ten halve gekeerd, dan ten hele een onverharde weg te moeten rijden. Placitas is overigens een aardig uitziend plaatsje, met heel veel mooie grote huizen in Adobestijl tegen de heuvels. Ze hebben verschillende tinten zandkleur, van terra tot zelfs betonlook. Dat vinden we dan weer niet zo mooi.
We vermijden de snelweg zoveel mogelijk. We moeten nu de zuidelijke route, via Albuqueque nemen. We komen een benzinepomp tegen die goedkoper is dan die we vanmorgen zagen, dus ook nog een meevaller: $3,49, 15,016 gallon, $52,54.
Het is eerst een brede 5-baansweg naar de Turqoise Trail. Dat valt tegen. We hadden een gezellige kleine weg verwacht. Maar dan slaan we linksaf en gaan we de bergen in. Nu wordt het mooi en lekker rustig, 2-baans. We stijgen gestaag. Er zijn veel fietsers en de parkeerplaatsen bij de trails zijn ook goed bezet. Op een gegeven moment zitten we op 10.400 ft en voelen dat het frisser wordt en de bomen zijn hier nog niet zo ver in het blad als beneden. En dan bij Sandia Peak loopt de weg dood..... Kak, hadden we toen toch op de grote weg moeten blijven. Keren dus maar. Maar het was wel een leuke route, alleen 26 mijl om voor Jan met de korte achternaam. Thema van de week: omkeren. Maar niet iedereen kan zeggen dat ze het skigebied van Sandia Peak gezien hebben. Jon & Vangelis zingen op dit moment: "Somehow we're going somewhere." Hoe waar is dat?
Het landschap verandert en er komen heuvels met duizenden en duizenden grote jeneverbesstruiken.
De eerste stop is een korte. In Golden staat een klein kerkje, San Francisco de Asis gesticht in 1839 in Adobestijl. Ervoor ligt een klein klein kerkhofje. Het kerkje is dicht, vanmiddag om 4 uur is de mis. Het kerkhofje is bijzonder, want een aantal graven heeft een steen met naam o.a. van 1953, maar er staan ook houten kruisen waar misschien wel wat op gestaan heeft, maar dat is niet meer te zien. Ook is er een wit met roze kinderledikantje met een verweerde knuffel erop. Een trieste getuige van de dood van een jong kindje. Wel een bijzonder graf.
We rijden verder en komen bij Madrid. Dit is een voormalig mijnstadje en ziet er kleurrijk uit. Veel winkeltjes en restaurantjes, maar het is er ontzettend druk en het ziet ernaar uit dat er nergens parkeeplaats is. Jammer. Aan de andere kant van het dorp blijkt een grote public parking/RV parking te zijn. We zetten hem neer en lopen terug. Veel pandjes zien er hippie-achtig uit en ik meen ook een wietlucht te ruiken. In een van de winkeltjes, Jezebel Soda Fountain kopen we een cadeautje voor de verjaardag van Maaike en voor Idse. Als ze het niks vinden, houden we het zelf 😉. Als ik op mijn hurken ergens naar zit te kijken, komt een Frans bulletje gedag zeggen. Ik kriebel zijn grote kop en hij vindt het zo gezellig dat hij doorloopt en zich tussen ons in op 1 bil tegen ons aan vlijt. Gezellig 😍.
Het is lunchtijd en ik stel voor om naar de camper te gaan, een boterham te eten en verder te rijden, maar het lijkt Jan wel leuk om hier wat te eten. We strijken neer bij de Mine Shaft Tavern. Binnen, want buiten is vol en voor Jan met zijn verbrande nek van gisteren ook beter. Het ziet er wel gezellig uit. We bestellen allebei een Madrid Brewery Co. lager en een Shroom burger. Het bier komt vlot, maar bij de burger krijgen we een déja vu, want het duurt hier ook heeel lang, wel bijna een uur 😒. Gelukkig kunnen we nu wel zitten. Jan vindt het bier wel lekker, maar ik vind het eigenlijk te bitter. Kan gebeuren als je het leuk vindt om altijd een lokaal biertje te proberen. Soms zit het mee en soms zit het tegen. Uiteindelijk komt de burger en die is niet slecht, maar die van gisteren vond ik veel lekkerder.
De volgende stop moet Cerillos worden, een ghost town-achtig dorp. Helaas blijken we de afslag gemist te hebben en deze keer keren we eens niet om. De heuvels met struiken maken plaats voor vlakker, een beetje glooiend terrein, droog met heel veel cholla cactussen, waarvan er veel gele knoppen of bloemen hebben.
Om naar Tetilla Peak Rec Area te komen, gaan we een stukje over de I 25 zuid en dan naar Pena Blanca. Daar rechtsaf en dat blijkt een heel slechte weg te zijn. Die moeten we 9 mijl volgen, maar gelukkig is het superslechte stuk alleen aan het begin. Voor we afslaan zien we in de verte een zandhoos. Een flinke die van links naar rechts beweegt en ook lange tijd. Hij steekt de weg over, maar dan zijn wij er nog niet. Als we afgeslagen zijn woedt hij nog aan de linkerkant. Het is duidelijk te zien hoe een tornado zich gedraagt, al is dit natuurlijk niet te vergelijken met een op de schaal van Fujita. Het tumbleweed wordt hoog op geslurpt en bovenin uitgespuugd. Jan geeft even flink gas om erdoorheen te zijn, want het is niet goed in te schatten hoeveel kracht hij heeft. Je kunt er immers maar beter voorbij zijn.
We zetten de stoeltjes tegen de camper, zoveel mogelijk uit de wind, maar echt prettig is het niet. In de verte staat een eenzame tent en de eigenaar lijkt wat vreemd bezig, dus pakken we de camera erbij bij wijze van verrekijker en vallen bijna van onze stoel van verbazing en woede. De man is met deze droogte, er werd aan het begin van het recreatiegebied bosbrandgevaar extreem aangegeven, en het stormt. Dan ga je toch niet leuk met 3 blokken hout een open vuurtje maken om marshmellows te roosteren 😱😤 Er blijkt ook een vriendin bij te zijn en nog 2 kinderen van een jaar of 10 en 12. Goed voorbeeld krijgen die. We nemen foto's voor als het mis gaat, dan kunnen we die aan de autoriteiten laten zien. Het geluk is met de dommen zo te zien, want vanavond is er nog niks gebeurd. Gelukkig maar, maar er hangt een donkere, dreigende lucht en zo te zien hebben ze alleen de binnentent opgezet en het lijkt ons leuk als er vanavond een flinke bui overheen gaat 😇