We nuttigen ons vertrouwde camperontbijt van koffie, melk en jus d' Orange met muffins, met de deur open. Daarna gaan we op ons gemakje de koffers uitpakken. We hebben geen haast vandaag. We gaan naar Wickenburg, 3,5 uur rijden en beginnen in Oatman, maar daar is heel vroeg toch niks te beleven.
5 minuten na vertrek, om kwart voor 9, zijn we al in Oatman. We dachten allebei dat het iets verder zou zijn. Het is inderdaad erg stil, maar we zijn gelukkig niet helemaal alleen. Een deel van de Poolse motorclub uit het hotel is er ook. Er zijn helaas geen ezels vandaag. Ze waren vanochtend al wel geweest hoorden we. We kijken wat en lopen wat rond en een paar winkeltjes gaan we in. Jan ziet een mooie riem -hij had er de vorige keer dat we hier waren ook een gekocht, maar dat is inmiddels alweer 8 jaar geleden- maar die bleek $57,- en dat vond hij te duur. Tussen de snuisterijen vind ik vintage kruiden-/specerijenblikjes en ik vind het leuk om in de keuken internationale potjes te hebben, dus neem ik een cayennepeper mee.
Weer terug op de parkeerplaats is Jan de navigatie aan het instellen en zie ik een eenzame ezel de parkeerplaats op lopen. Toch nog een burro!
Via de Sitgreaves Pass dalen we af richting Kingman. Deze pas hebben we ook eerder gedaan, maar vanaf de andere kant. Het is er heel mooi, maar het beeld van beneden naar boven is mooier dan dat we vandaag hadden.
 |
| 100 jaar Route 66 |
We moeten een stukje over de I 40 tot voorbij Kingman om naar de 93 te kunnen, maar vanaf dat moment staat de dag in het teken van de roadworks, die ons in totaal een uur vertraging opgeleverd hebben. Onze navijuf meldt dat we 23 minuten sneller kunnen zijn als we via de Blake Ranch Road gaan. Ik heb al mijn twijfels bij de term Ranch Road, want die zijn vaak onverhard, maar 23 minuten is best de moeite waard, dus we proberen het. Helaas onverhard, dus keren we maar en gaan toch maar de file in. Inmiddels is het 28 minuten vertraging geworden weet onze wijsneus te vertellen. Het kruipt vooruit en er is enorm veel vrachtverkeer. Het duurt eerder langer dan korter dan de 28 minuten. Het blijkt dat de snelweg verderop is afgesloten en dat we over de 93 moeten. Dat was sowieso al ons plan, maar niet samen met alle andere verkeer 😒. Uiteindelijk komen we bij de afslag. Daar zijn we stomverbaasd te zien hoe enorm veel vrachtwagens aan beide kanten van de weg stilstaan. Vele tientallen. Het gaat maar door.
Omdat we gisteren zonder boodschappenlijstje door de Walmart gegaan zijn en net niet alles hadden -maar we zijn wel trots op onszelf hoeveel we wel hadden- voert Jan een Walmart in de navi in. Op een gegeven moment blijkt het nog best ver t.o.v. ons eindpunt Wickenburg en dus stoppen we even om te checken. De eerstvolgende Walmart is inderdaad pas bij Phoenix. Dan maar een andere supermarkt. Het wordt de Saveway. Even vlug erin en eruit. We hebben champignons en eigen merk butter/pecan ijs. Eens zien hoe dat smaakt. We hadden geen zin om ook nog naar een Dollar General op zoek te gaan. Plastic bakjes hebben ze vast, maar ook daar hebben we geen zin in om naar te zoeken.
Iets buiten Wickenburg, tegenover het rodeoterrein, ligt de Constellation Park campground. Een first come, first served en we zien maar 1 andere bewoner. We kiezen plek 7 en lopen weer naar de ingang om $10,- in een envelopje te doen. Dan smeren we even een boterham en gaan we lekker buiten zitten. Ik met mijn boek en Jan zet de bbq in elkaar. Jan zijn horloge registreert beweging en zet het om in de stappenteller of fietsen. Het gerammel van het stuur op slechte wegen maakt dat hij uiteindelijk 186 km gefietst heeft 😂😂
Na een hazenslaapje ga ik op onze ruime plek op avontuur met mijn nieuwe camera. Ik probeer wat standen uit en het is even wennen. Zal nog wat studeren worden.
Het was heerlijk weer met een zonnetje toen we aankwamen, maar de zon gaat weg en het wordt niet echt fris, maar het ziet er niet meer zo gezellig uit, dus gaan we binnen zitten. Ik begin met het verslag en voor ik het weet is het bier- & chiptijd. De lucht breekt weer open en zo ziet het er toch nog aardig uit. Ik schat een graad of 20/21.
We eten een heel goed gelukt rundje met een beetje heel lekkere bbqsaus van Kinder's Original, sla en Amish potatosalad erbij. Standaard toeristenmenu voor ons dus.
De boiler gaat aan! Dat zal elke dag wel spannend blijven na ons avontuur in 2024 met 2x in 1 vakantie pech ermee. Na de afwas begint toch weer de uitdaging om wakker te blijven. Jan leest en ik doe een spelletje patience. Vroeger dan we eigenlijk van plan waren gaan we met de laptop en het ijs, waar niet zoveel smaak aan zit, naar bed voor een aflevering van Chicago Fire. Ik moet bekennen dat ik zeker niet alles gezien heb 😔
Gereden: 266 km