Ik heb redelijk onrustig geslapen, zoals altijd als ik op tijd op moet, wekker of geen wekker.
We ontbijten en zoeken de spullen voor vandaag bij elkaar en gaan wat vroeger dan gepland rijden. Het is zo'n 20 minuten naar Canyonlands Jeep and Car rental en we kunnen de camper een straat erachter zonder problemen parkeren. Ondanks dat het nog niet helemaal 8 uur is, gaan we er toch naartoe en ze zijn al open. We worden geholpen door Gauge, bijzondere naam. Eerst het administratieve deel en dan de uitleg. We krijgen een brochure met info en de trails mee. Dan naar de auto. Het is een donkergrijze Jeep Rubicon. Dingetje hier, versnelling daar en rijden maar.Aan de andere kant van Moab begint de Potash Trail die overgaat in de Shafer Trail. Het is nog wat onwennig, want de beschrijving van de trail staat in de brochure, maar wij rijden hem andersom. We hadden gelezen dat van beneden naar boven mooier is. Bovendien staan er in het eeste stuk veel bordjes met "private property" en dan twijfelen we of we wel goed zitten.
Potas is een mengsel van in water oplosbare zouten, en een belangrijke bron van kaliumcarbonaat, een additief dat wordt gebruikt als zuurteregelaar en in bakpoeder (rijsmiddel). Het wordt sinds de zesde eeuw gebruikt voor het maken van glas en zeep en voor het bleken van textiel potash) is een verzamelnaam voor in water oplosbare zouten die kalium bevatten. Het wordt voornamelijk gewonnen via mijnbouw en is wereldwijd een van de belangrijkste ingrediënten voor kunstmest om gewasopbrengsten te vergroten.
De weg op zich is al wel echt off road, maar nog niet uitdagend, behalve de route dan 😄. Dan pikken we dingen uit de omschrijving op en dat geeft vertrouwen. Het wordt steeds leuker. Het hobbelt soms enorm, vooral ook omdat de weg licht van kleur is en met de zon erop is het reliëf, zeg maar de gaten en hobbels, niet altijd goed te zien. Ook dat went, alleen zijn de filmpjes niet allemaal even steady zullen we maar zeggen 😂.
Het wordt mooier en mooier om ons heen. Knalblauwe lucht met donkerrode rotsen in verschillende modellen. Ik zie een vogel, een soort renkip, die niet heel fotogeniek is. Hij rent vrijwel net zo hard als een roadrunner. We komen langs de knalblauwe basins van de potash winning. De weg hobbelt, soms licht slingerend, door de vallei. Rechts is een gebied waar de desert big horn sheep hun lammeren krijgen, maar we zien er geen een. Of course 😒.
Bij een scherpe bocht met een flinke afdaling stap ik even uit om een filmpje te maken. Gezien de schaduw niet het ideale moment, maar goed. Weer in die auto stappen valt niet mee. Het is een high clearance, hoog op de wielen dus en dat klopt als een bus. Bovendien staat de auto hoog en ik in een kuil. Maar dat houdt me lenig.
Dan komen we bij de grens van Canyonlands NP. De rotswanden worden hoger en steiler. We moeten via de switchbacks omhoog, de haarspeldbochten dus, en daar is het behoorlijk smal, dus als er een tegenligger komt, is het even kijken wie de beste mogelijkheid tot uitwijken heeft. Zo'n weg waarvan je zegt: hier moet je niemand tegenkomen en je, als je het nog maar net je mond uit hebt, iemand tegenkomt 😂
We gaan naar boven, naar het visitor center, om daar een permit te halen om een stuk van de White Rim Trail, tot Musselman Arch, te mogen rijden. Ranger Lauren schrijft hem opgewekt voor ons uit. Na even in het visitor center gekeken te hebben, rijden we de switchbacks weer naar beneden. We zien heel veel fietsers naar boven komen. Hoe komen ze op het idee? Er is zelfs een grote groep van onze leeftijd, waarvan de meesten het fietsend en een aantal het lopend doen. Zelfs dat is indrukwekkend, want het is echt steil hier. Petje af hoor. Ik maak een foto met zoveel mogelijk bochten t/m het dal. Ziet er gaaf uit.
We stoppen even bij de Goosenecks Overlook. Dit zijn andere Goosenecks dan we van de week zagen.
Het is een wandelingetje van ruim 1,5 km totaal en het staat weer aangegeven met cairns. Dat vinden we leuk. Aan het eind lopen we over de afgeplatte rotsen naar de klif. Het uitzicht is mooi, maar de andere Goosenecks waren mooier.
We rijden door naar Musselman Arch, het eindpunt van dit stuk trail. Hier is een grote parkeerplaats en er zijn heel veel fietsers, een groep, die er rusten en ook naar de boog kijken. Ze nemen met hun fietsen, die ze maar op de grond gesmeten hebben, een groot deel van de parkeerplaats in. We lopen een heel klein stukje tot de rand en zien dan de platte boog, eigenlijk een brug, want je kijkt er van bovenaf op. Het staat er niet bij, maar ik meen eens gelezen te hebben dat je er niet op mag. Ook geen verstandig idee lijkt me.
We halen de lunch uit de koelbox met ijs en flesjes water die we van de verhuurder meegekregen hebben. Gisteren hebben we bij de Citymarket wraps gekocht en die eten we, zittend op een grote steen op. Er is daar geen schaduw en hoewel het niet heet is, een kleine 20 graden, doe ik toch mijn vest met lange mouwen aan, want mijn rechter onderarm is verbrand, dus die heeft niet veel nodig.
Na de lunch rijden we de switchbacks weer omhoog, want we moeten naar de gewone weg om naar Deadhorse Point SP te kunnen. Het is een open range en er lopen veel koeien langs de weg en ze vinden het ook nodig om over te steken.
Bij de ingang van Deadhorse Point SP betalen we $20,- entree. Best een hoop voor een bliksembezoek, maar we hebben niet meer tijd. We gaan eerst naar het visitor center en kopen het boek van het park voor onze verzameling en een cadeautje voor onze lieve plantenoppas die elke keer als wij weer op vakantie gaan, zo goed is om op huis en haard te passen. We rijden een stukje verder naar de Deadhorse Point Overlook en daar kunnen we voor het eerst niet parkeren. Nu staat er, een heel klein stukje terug, niemand op de picknickplaats, dus zetten we hem daar even neer. Het uitzicht is indrukwekkend, bijna Grand Canyon-achtig. Links zien we de blauwe reservoirs van Potash en aan de rechterkant aan de overkant de plek waar Thelma en Louise met hun auto de afgrond in reden. Ik heb de film nooit gezien, al ken ik de scène wel, dus ik kan het niet goed plaatsen. Misschien toch maar eens kijken.
 |
| Links van het midden, net boven de rivier is een rotsformatie. Ik denk dat de scène daar opgenomen is |
 |
| Zou het gaan passen? |
 |
| Makkelijk |
Langs de weg zouden verschillende plekken zijn waar rotstekeningen te zien zijn, maar daar gaan we niet naar op zoek. Een deel is blijkbaar aangewezen om te klimmen, want dat wordt daar veel gedaan.
Terug in Moab moeten we de auto even door de wasstraat doen, nou ja, alleen even afspuiten. Voor $5,- gaat de hoge drukspuit erover en dan vinden we het wel goed. Terug naar de andere kant van het dorp, want daar is de benzine goedkoper. Er moet duur spul in, want hij loopt op 87 octaan. Inleveren duurt even, want er zijn ophalers voor ons. Die halen hem alsvast voor morgen op. Gauge handelt onze administratie af en bekijkt de auto en keurt hem goed. We hadden eerst alle spullen eruit gehaald en in de camper gegooid en kunnen dus meteen door naar de camping, waar we hem om kwart voor 6, je huurt de auto tot maximaal 18 uur, weer min of meer hetzelfde op de blokken zetten.
Er is geen wind vandaag, dus gaan we nog even buiten zitten, maar niet heel lang, want dan koelt het toch af. Binnen gaat Jan verder lezen en ik zet de foto's van 3 dagen over.
Om 7 uur gaat de zeer ingewikkelde maaltijd in de magnetron cq. pan. We hebben een stoere dag gehad, dus we eten stoer. Cowboy dinner met een beetje cole slaw erbij. Even de generator aan voor de magnetron. Na het eten de boiler aan, afwassen en het verslag afmaken. Toen we terugkwamen heb ik een kort teken van leven naar huis gestuurd. Foto's selecteren is nog een brug te ver. Ik hoop het morgen te doen, hoewel we op Goblin Valley waarschijnlijk ook niet veel bereik zullen hebben.
Om half 9 gaat de deur dicht. Het begint donker te worden en het koelt langzaam af. Het was een topdag. Kost wat (veel), maar dan heb je ook wat. Na deze prachtige, maar intensieve dag, met voor mij in elk geval weinig slaap, taaien we vroeg af. Chicago komt niet meer aan bod. Aan tafel lezen we nog wat met het restje ijs en dan breien we er een eind aan.
Gereden: 175 km, waarvan 143 met de Jeep.