We zijn vroeg wakker, want het is vroeg licht hier, maar we zijn ook uitgeslapen. Het uur dat we gisteren wonnen, verliezen we vandaag weer, want we gaan Utah weer in. We zijn erg lui en de temperatuur is 20⁰ in de ochtend, inmiddels is het kwart voor 8, heerlijk.
We staan in dubio of we zo goed of zo gek zijn om de Cathedral Wash trail te gaan lopen, nu nog lekker, maar over 2 uur aan het eind, vast behoorlijk heet, of lui te blijven zoals vroeger in een Franse vakantie, maar dat is weer zo zonde. Gelukkig besluiten we toch wat te gaan doen. We gaan naar de Cathedral Wash en zien wel hoever we komen aan de hand van hoe het zich ontwikkelt en we willen natuurlijk ook nog bij de brug kijken of er nog condors zijn.
We hebben niks los te koppelen, alleen de blokken op te ruimen, dus we zijn zo weg. De buurman van de overkant rijdt de camping af met zijn kussens op het dak. Die zien we even later een voor een op de weg liggen. Die zal niet lekker liggen vannacht.
Om 5 over 8 vertrekken we en om kwart over 8 gaan we lopen. De start is bij de parkeerplaats rechts van de weg en daar ga je onder de weg door, de wash in. Het is een wandeling van 5 km naar de rivier retour en hij staat als "easy" te boek. Wat dat hier betekent zullen we snel zien.
Het loopt inderdaad makkelijk het eerste stuk, met aan beide kanten steeds hoger oprijzende rotsen die op allerlei manieren door erosie zijn vervormd. Dan lopen we wat over keitjes en nog wat verder wordt het smaller en de afstapjes uitdagender.
Totdat we op een punt komen waar de bodem een flink stuk onder ons ligt en vóór ons een smalle canyon is, met aan weerszijden geen duidelijk pad en wel grote rotsblokken. Jan onderzoekt de rechterkant en ik de linker, maar we komen er niet uit. Dan samen nog even puzzelen op de rechterkant, een poging wagen, maar het is een voor ons onoplosbare puzzel. Het zal best kunnen, want de enige andere wandelaar, een mevrouw alleen, haalde ons al eerder in en die hebben we niet meer gezien. Ook niet neergestort daar.
 |
| Geen idee hoe we hier langs moeten |
We kiezen eieren voor ons geld en gaan terug. Heel jammer, maar we zijn leuk bezig geweest en een uur en 10 minuten na vertrek zijn we weer bij de camper.
Dan een klein stukje verder naar de bruggen. Daar blijkt een stel te staan met een enorme camera met op de huge batterij een sticker van Californian Condors en ze dragen petten en t-shirts met The Perigrine Fund erop. Thuis eens even rustig opzoeken.
Thuis bekeken en op een van de foto's op de site staat nummer 60 in de kooi nog. Hij is op 27 september 2025 vrijgelaten. Wij hebben nummer 60 gisteren in het wild gezien. Leuk! Wat ook een happening, de vrijlating. Daar waren we ook graag bij geweest.
Ze hebben ook een eigen YouTube kanaal 2025 California Condor
 |
| 600 belangstellenden wachten op het vrijlaten |
 |
| 4 vogels wachten op vrijlating |
Het is duidelijk dat ze veel verstand hebben van de vogels en ze weten ook wie bij welk nummer hoort. Dat heb ik inmiddels ook gevonden in The Perigrine Fund Studbook. "Onze vogels staan er inderdaad bij. Op dit moment zitten er 3 op de brug en het blijken een paar en een jongeling. EC is een mannetje van 11 jaar oud, 1111 een vrouwtje van 9 en ze zijn beide niet in het wild geboren,maar uitgezet. Wat lager, hiërarchie is hier letterlijk de hoogste, zit V3 en dat is een jong mannetje van 3 jaar en 11 maanden. Hij is in het wild geboren.
Het stel vertelt nog veel meer en het is heel interessant. Het wachten is op de juiste thermiek, zodat ze kunnen vliegen en zweven zonder al te veel energie te gebruiken. Het zijn echte aaseters. Ze zijn er niet op gebouwd om aan te vallen. V3 is op de rotsen achter ons, aan de kant van het visitor center, geboren en daar zou nu ook een nest zijn. Te afgelegen om erbij te kunnen, maar ze weten wel dat er nu een ei in ligt en ze hopen dat het uitkomt.
Er komen nog 3 condors aanvliegen, ook jongeren, en die laten niet veel van zich zien. 1 zit op de rotsen, de andere zijn buiten beeld.
Na een half uur, hoewel ik nog uren had kunnen kijken en luisteren, gaan we weer en vangen de tocht aan naar Coral Pink Sand Dunes SP. Bij Marble Canyon rechts de Alt 89 vervolgen richting Jacobs Lake. Het eerste stuk is vlak en ruim met sagebrush en aan de rechterkant de kleurrijke bergen van de Vermillion Cliffs.
Dan gaan we omhoog. De weg gaat slingeren en als we boven de 1828 m. komen, zien we de gevolgen van de enorme brand van vorig jaar. De ondergrond begint alweer wat groen te worden. Wat verderop is het nog duidelijker als je zicht hebt op de hele omgeving. Verbrande bomen zover je kunt zien.
Linksaf is de afslag naar de North Rim van de Grand Canyon en die is dicht. "Closed for the winter" staat erop, maar of het voor de winter is of ook nog als gevolg van de brand (status 30 mei 2026), vragen we ons af. Thuis lees ik dat de weg per 15 mei a.s. open gaat, dus het zal nog wintersluiting zijn, maar er zijn nog steeds trails gesloten.
Tussen Fredonia en Kanab passeren we de grens met Utah weer en gaat de klok dus weer een uur vooruit. In Kanab stoppen we voor een verjaardagslunch bij de Mac. Kan ik meteen alle appjes bekijken en beantwoorden. Hoe simpel ook, toch is het leuk om nog wat voor mijn verjaardag te doen.
Dan is het nog een goed half uur rijden en zien we steeds meer roze zand verschijnen en later ook de duinen in de verte. We hebben plek 14 op de camping en dat is weer een mooie. De full hookups voor op de camping zien er een stuk minder uit en zijn $20,- duurder.
We kijken nog even in het kleine visitor center en gaan terug naar de camper voor een biertje. We hebben trouwens geluk dat het zondag is, want dan is de verhuur van de terreinwagens gesloten. Dat scheelt een hoop herrie denk ik.
Als de boiler opwarmt zet ik de foto's van de camera's op de laptop en na de afwas een selectie op mijn telefoon, zodat we ze morgenochtend bij het visitor center, waar wifi is, kunnen versturen. Ook dat heb ik buiten gedaan, maar dan begint het af te koelen en verhuizen we naar binnen, waar het met alles open nog steeds goed warm is.