We zetten de boiler aan om te douchen en wachten tot die klaar is. Wat later zetten we ook de kachel even aan, maar niet te lang, want die gaat tenslotte op de accu, want we hebben hier geen hookup. Ik ga eerst en als ik bijna klaar ben, wordt het water kouder. Nee hè, het zal toch niet weer 😠. De boiler lijkt niet meer aan te willen en we zien alweer toestanden voor ons. Ik vraag of het gas niet op is, maar de lampjes binnen geven nog 2/3 aan. De koelkast doet het gelukkig ook nog. Bij de gastank zelf ziet Jan dat er helemaal niet zoveel meer in zit, bijna leeg, dus moeten we vandaag een U-Haul vinden om propaan te tanken. De boiler slaat ook weer aan, dus voorlopig valt het allemaal nog mee.
We hebben dus geen stroom hier en dat betekent dat ik mijn föhn ook niet kan gebruiken. Wordt coupe Afrika dus, want daar kon ik hem ook niet gebruiken. Alleen daar was het 's ochtends al warm, dus droogde het sneller. Bij het ontbijt trekken we lekker de dikke truien aan en dan is het leven toch wel goed hoor.
Het gaat een lange, iets andere dag worden dan gepland, maar zo is deze vakantie nu eenmaal. We vermaken ons uitstekend, maar het is net even iets anders dan anders.
Om 09.13 uur rijden we, na gedumpt en gevuld te hebben, van de camping af. Het vullen duurde nogal lang, want het was nogal een pisstraaltje, pardon my French, maar ik stond lekker in de zon, dus ik hield het wel uit. We volgen de verkeersborden Los Alamos en moeten dus linksaf. We hebben geen bereik om iets in de telefoon in te voeren. Via de 4 rijden we door prachtig berggebied. Ranger K. heeft hier gisteren wild gezien en dat kunnen we ons zo voorstellen, maar nu is er niks natuurlijk.
Bij Los Alamos aangekomen stuiten we op poortjes met bewaking. Huh? 😕 We volgen gewoon de doorgaande weg. We stoppen en moeten legitimatie laten zien. Alleen het rijbewijs van Jan is overigens genoeg. Dit is een restricted area en we mogen niet rechtsaf en niet fotograferen of filmen. Spannend. Mijn handen jeuken, maar ik doe het niet. Goed hè? We komen langs allerlei Top Secret gebouwen die nog steeds met nucleaire dingen te maken hebben.
Een paar mijl verder rijden we het gewone Los Alamos in. Nu op zoek naar het visitor center. Daarnet zagen we wel een bord staan, maar konden we er niks mee, ja gewoon rechtdoor rijden, en nu staat er niks meer. Inmiddels hebben we wel bereik en vragen we de Google juffrouw ons naar het visitor center te brengen en dat doet ze netjes. Parkeren is geen probleem, alleen duurt het nog goed 10 minuten voordat ze open gaan. We pakken buiten een folder en gaan terug naar de camper. Heel enthousiast had ik mijn dunne trui aan gedaan, maar het valt vies tegen buiten, een graad of 10, dus de dikke maar weer aan.
Dan naar het kleine visitor center. We worden heel hartelijk te woord gestaan en krijgen allerlei informatie. Daar zijn 2 kleine ruimtes met informatie en fotomateriaal over het Manhattan Project. We spreken andere bezoekers en zij blijken in Nederland gewoond te hebben. Hun zoon is in Heerlen geboren en ze woonden ook in Brunssum. Hij deed geloof ik iets bij de Navo. We vragen de ranger ook of er ergens in de buurt propaan te tanken is. Dat is er wel maar alleen in White Rock en dat is een stukje terug.
 |
| Aan de overkant van de vijver stonden vele gebouwen |
 |
| Dit is de situatie in 1948 |
Maar eerst doen we de wandelroute van ongeveer een kilometer met points of interest. Er is in Los Alamos niet veel origineel meer. Het is in het verleden gebouwd als stad die tijdelijk zou bestaan, tot na de oorlog. Op het hoogtepunt woonden er 10.000 mensen. Het is goed dat we de film Oppenheimer gezien hebben, want dat helpt echt e.e.a. te plaatsen. Dan wandelen we rond het visitor center waar alle highlights liggen. Te beginnen met de vijver waar vroeger in een halve cirkel grote gebouwen stonden. De volgende stop is het standbeeld van Oppenheimer en generaal Graves. We lopen eerst langs Fuller Lodge, waarvan gezegd werd dat we op de 1e etage moesten kijken, maar het ziet er dicht uit, dus lopen we eerst naar het Los Alamos History Museum.
Voor $5,- p.p. bekijken we informatie over de oudste bewoners van de streek, de Ranch school, de boeren, het Manhattan Project.
 |
| De Bom |
 |
| Oppenheimer |
We lopen toch Fuller House nog in en de grote zaal, die nu veel als trouwlocatie gebruikt wordt, snappen we helemaal, is gebruikt in de film Oppenheimer.
Scene uit de film van YouTube
Verderop, voor ons even zoeken omdat we aan de verkeerde kant staan, ligt Hans Bethe House, de Nobelprijswinnaar die hier gewoond heeft. Het is deels ingericht in de stijl van die tijd en deels een tentoonstellingsruimte over de Koude Oorlog. Naast het Hans Bethe House ligt het huis waar Oppenheimer gewoond heeft, maar dat wordt nu gerenoveerd, dus daar kunnen we helaas niet in.
 |
| Het huis van Oppenheimer |
Vanaf hier lopen we weer terug. We missen alleen de WW II Cafeteria, die nog wel origineel is en de Womens Army Corps Dormery, maar de tijd begint te dringen. Jammer genoeg, maar in het licht van de tijd is het misschien maar goed dat het Bradbury Science Museum op maandag dicht is. Het was heel interessant en bijzonder om op de plek te zijn waar het allemaal gebeurd is. Hoewel, niet allemaal, want in Oak Ridge, Tennessee werd het uranium verwerkt in Hanford, Washington het plutonium, maar al het andere, het bedenken, de ontwikkeling, het in elkaar zetten en testen is allemaal hier gebeurd.
Dan terug naar Metzgers in White Rock. White Rock is overigens ook door het Manhattan Project ontstaan, want hier woonden alle bouwvakkers die er werkten. We komen langs de beroemde toegangspoort, maar die ligt aan de andere kant van de weg en voor we het weten zijn we er voorbij. Dus.... keren. Na een foto rijden we weer verder.
 |
| Ook in de film gebruikt |
We moeten weer door de poortjes van de Restricted Area. Deze bewaker is niet zo slim. Jan laat zijn rijbewijs zien en hij zegt: "ik kan het niet lezen. Is het Nieuw Zeelands?" Nee, Nederlands. Oh, ok. Niet linksaf, geen foto's en video en dan kunnen we door. Ik zit weer in dubio, maar ik gedraag me toch maar met de camera.
 |
| Dit is van buiten het terrein en het beste wat ik ervan kon maken |
 |
| Zo was het vroeger |
Metzgers blijkt aan de goede kant van White Rock te liggen en dat is wel prettig. Het is een bouwmarkt en de propaan kost $4,99 per gallon. Wij kunnen er 4,2 gallon bij hebben. Om 12.24 uur is het 11,7⁰.
 |
| Ik wil zo graag zo'n mooi stuk aardewerk hebben, maar het is zo duur. Hier zetten ze een megaformaat langs de weg 😞 Dan op weg naar Angels Peak Recreation Area, waar we een first come, first served camping op het oog hebben. Eerst weer naar het oosten via de 4. Hele mooie weg die via Bandelier NM gaat en flink stijgt. Weer geen wild, wel mooie naaldbossen, want we zitten behoorlijk hoog. Op een parkeerplaats stoppen we voor een boterham, want het is al bijna half 2. We vervolgen onze weg en komen langs de Valles Caldera. Zoals de naam al zegt, het is een krater en een hele grote ook. De bodem, hij is niet zo diep, is helemaal met gras begroeid. Kilometers lang rijden we erlangs.    Het blijft een mooie weg en bij de afslag naar de 126 slaan we af om door te steken. Er staat echter een bord dat het verderop een onverharde weg is. Dat verbaast ons, want we hebben er thuis bewust naar gekeken en toen leek het echt goed te kunnen. Als het Mannetje van Maps er niet is geweest, gaan wij ook niet. Dus maar weer keren en via de 4 verder. Miss G. blijft maar roepen dat we linksaf moeten en rechts en dan weer rechts en dan weer links, want ze wil per sé dat we via de 126 gaan. Jammer meid, we rijden gewoon door. Jemez Springs is, alles is betrekkelijk, een levendig plaatsje met restaurants en hotels, want ze hebben hier hot springs. Bij Jemez Pueblo is een stukje ontzettend fel rode rotsen. Het laatste dorp aan de 4 is San Ysidro en dat is gesticht in 1699. Jammer dat ze in die 300 jaar niet veel vooruitgang geboekt hebben 😁  De navi-juf heeft door dat we toch niet naar haar luisteren en is stil tot de splitsing met de 550 en daar luisteren we wel naar haar. Het eerste stuk is nog mooi en afwisselend. In Cuba is een Dollar General en gaan we op jacht naar ijs. Ze gaan verbouwen en er is niet veel keus. Onze voorkeur in elk geval niet, dus gaan we voor 2 kleine bekers Haagen Dasz, coffee en chocolat brownie. Die zijn in de aanbieding, vandaar. Het echte Cuba is momenteel niet geweldig, maar dit Cuba is ook niet veel soeps. Wel een leuk oud motel. Daar houd ik van.  En weer door. Het landschap verandert langzaam van mooie, echt zuidwest USA bergen met high desert met heel veel sage brush struiken op 2133 m., naar een kaal, plat landschap. De weg is goed en op zich rijdt het niet slecht. Wel hebben we inmiddels ruim onze twijfels bij de camping bij Angels Peak, omdat we dan 10 km enkele reis over een onverharde weg moeten. En morgen weer terug. Dat is niet echt een succes met een camper en deze is lekker rustig tot nu toe, dat willen we graag zou houden. We besluiten het te laten varen en door te rijden naar Aztec, naar Ruins Road RV Park. Die had ik thuis al gevonden als alternatief. We verwachten dat het wel vol staat met vaste bewoners, want er is veel olie business in de omgeving. We hopen dat er nog plaats is.  Als we het terrein op rijden, staat de eigenaresse buiten en er is nog 1 plekje vrij. De prijs valt niet tegen: $45,28. Het is een full hookup en ze loopt mee om "te helpen" met de stroom en het water. Het ziet er keurig uit en het is doodstil op dit moment. We hadden van tevoren al gepland om cowboy dinner, baked beans met kant en klare pulled pork van Jack Daniels te eten en dat komt goed uit na de lange dag. Om 17.15 uur was het 17,8⁰ en hier ongeveer een aangename 19 à 20 om 18 uur. Ik schrijf het verslag, een deel voor het eten en de rest na de afwas en Jan leest en gaat douchen. De wifi werkt goed hier, maar ik heb geen fut meer voor foto's. Wel stuur ik een teken van leven naar huis. Als het teveel gaat afkoelen vertrekken we met laptop en ijs, aardig maar niet het juiste, naar bed voor 2 afleveringen Chicago Fire. Gereden: 359 km |