We hebben goed geslapen. De douche is goed, maar maar weinige kunnen Kodachrome overtreffen.
Voor het ontbijt gaan we naar de overkant, naar het Alabama Café, maar dat is dicht. Er staat aangeschreven dat ze van 2 locaties naar alleen deze gaan binnenkort en dus kunnen we alleen om de hoek terecht. Ziet er ook leuk, lekker kneuterig uit.
 |
| Deze is nu dicht, maar straks de enige locatie |
 |
| Nu even de hoek om |
Daar zit Pat ook en groet ons uitbundig. Goed geslapen? We nemen een koffie, melk en ieder een jus d'O en dat komt allemaal in vazen zo ongeveer. Je zult hier niet uitdrogen. Jan neemt de Lone Ranger omelet en ik de blueberry pancakes. Die vallen wat tegen. Nogal droog en taai. De meiden hier werken hard en zeggen tegen iedereen honey of babe. Ze kletsen veel, onder elkaar en met iedereen, maar dat beïnvloedt het werk niet. Pat komt nog een keer langs om een foto van zijn dochter Catherine te laten zien.
Om 08.20 uur gaan we naar de Dow Villa om de spullen op te halen en uit te checken. 2 straten verderop gaan we linksaf naar de Whitney Portal om naar de Alabama Hills te gaan. De bergen komen nu prachtig uit in dit heldere licht tegen de knalblauwe lucht. 4 mijl verderop is de ingang van de Alabama Hills. Er zijn hier veel mogelijkheden voor dagrecreatie en je kunt er ook kamperen. Als we nog een camper hadden, hadden we het hier prachtig gevonden.
Aan het begin staat een grote rots die met een gezicht beschilderd is. We draaien Movie Road op, in de veronderstelling dat er hier en daar bordjes zouden staan bij plaatsen waar gefilmd is, maar dat is niet zo. Hmm, zo is het wel mooi, maar weten we niet wat wat is. We rijden nog een stuk verder de onverharde weg op en besluiten terug te gaan naar Lone Pine, want ik zie in het roadbook dat het museum selfguide routes heeft.
Het museum is iets verder dan het hotel aan de rechterkant en ging om 9 uur open. Het is nu ongeveer kwart over. Het kost $8,- p.p. en het routeboekje $2,-. Om half 10 begint een film van een kwartier over films die hier gemaakt zijn. Het is geen groot museum, maar het ziet er leuk uit met veel filmposters. Er zijn verschillende tentoonstellingen, o.a. the Early Years, TV westerns, Hopalong Cassidy, maar ook ander films zijn hier geschoten zoals Tremors met Kevin Bacon, Iron Man, Gladiator en Gunga Din. De tandartswagen uit Django Unchained en de stage coach uit Rawhide staan er en nog veel meer.
Als we uitgekeken zijn, we hebben niet veel rust om alles ook te lezen, gaan we terug naar de Alabama Hills en proberen de filmscènes te vinden aan de hand van de beschrijving in het boekje. Dat valt niet mee, want we hebben geen dagteller in de auto, of we kunnen hem niet vinden. Het is een beetje gokken dus of we op de goede plaats zoeken. In eerste instantie vinden we het heel mooi, maar het zoeken lukt niet echt.
We vinden wel de korte trail naar Mobius Arch en even lopen is wel lekker. Het is ook leuk om op een andere manier tussen de rotsen te zijn. Het is geen lange trail en voor we het weten zijn we bij de boog. Deze is niet heel groot, maar wel mooi. Je kunt er over de rotsen lopen, of er zelfs in komen.
We nemen afscheid van Lone Pine en nu is het gewoon van A naar B rijden. Uiteindelijk doen we er 4,5 uur over. Onderweg stoppen we 1x om nog een beetje bij te tanken, omdat we anders niet genoeg hebben. We hebben afgesproken dat we hem niet vol in hoeven te leveren. Een snelle rekensom gaf als uitslag dat de $74,- voor leeg inleveren iets voordeliger, of ongeveer even duur zou zijn als vol inleveren, maar gemak dient de mens.
De auto leveren we in bij Hertz Airport. Dat we niet hoeven te tanken is zeker na deze file wel fijn. Met alle pakkelarie lopen we naar de shuttle die klaar staat en 10 minuten later, om 5 uur zijn we op het vliegveld. Omdat we nog te vroeg zijn om de koffers in te leveren, kunnen we ons op ons gemak even omkleden. De zomerkleren zijn te koud. Voor hier, buiten 21,7⁰, gaat het wel, maar niet in het vliegtuig.
20.00 uur is het tijd om te boarden. Als we eenmaal zitten begint er een toneelstuk. Een van de stoelen achter ons, waar een ouder echtpaar moet zitten, is kapot, dus die stoel mag niet gebruikt worden. Meneer zit, mevrouw is nergens te zien. De stewardess legt het verhaal uit en zegt dat ze dan apart moeten zitten, omdat er aan de andere kant een stoel vrij is. De meneer snapt het maar half en vraagt waar zijn vrouw is. Hoezo? Moet je daar zelf niet op letten? Dan zit er opeens een jonge dame op de kapotte stoel. Mag jij hier wel zitten vraagt de man. Ehh, nee, zegt ze schuchter en gaat naar de crew. Mevrouw is inmiddels ook gearriveerd en gaat zitten, maar dat mag nie. Diverse keren wordt uitgelegd wat het probleem is. Mevrouw houdt voet bij stuk dat 6B haar plaats is. Die heeft ze gekocht, dus daar wil ze zitten. Er wordt nog een poging gewaagd om de man alleen, die aan de overkant zit naar onze kant te verhuizen, maar die wil ook niet verhuizen. Dan komt de jonge dame, die een stand by plek blijkt te hebben, weer op de stoel zitten en loopt het hoog op. Het is ook niet uit te leggen dat zij daar wel zou mogen zitten en een ander niet. Purser erbij, security erbij. Mevrouw werkt niet mee en moet het vliegtuig uit. Maar dat wil ze natuurlijk niet. Luchthavenpolitie erbij. Mevrouw moet het vliegtuig uit, maar ze wil niet. Uiteindelijk is de stand by mevrouw ergens in de economy geplaatst, is meneer aan de andere kant naast de meneer alleen blijven zitten en mevrouw op 6A. 6B bleef leeg. We zouden om 22.05 uur vertrekken, maar al met al werd het 23.00 uur. We hebben een korte overstap in Warschau, dus we zitten een beetje op hete kolen.
De steward van het gezelschap is er ook niet een waar je de oorlog mee kunt winnen. Tijdens het stoeldebacle staat hij met zijn hoofd in zijn handen te proberen er niet te zijn. Dan moet de mevrouw naast ons, we hebben de bulkhead seats, haar schoenen aan doen tijdens het opstijgen en hij gaat dat regelen. Je reinste klucht. Hij zegt niks, maar doet een soort hints, met gebaren maakt hij duidelijk dat ze haar schoenen aan moet doen. Ze is net als hij Pools, dus hij had het gewoon kunnen zeggen.
Hop, weer verder, naar beneden, naar gate 32 en dan kunnen we rustig even bijkomen, want we zijn ruim op tijd.