Vannacht nog een paar druppen gehoord toen ik wakker was, maar dat mag geen naam hebben. Als we tegen 7 uur opstaan, zetten we eerst even de kachel aan. Het is niet echt koud, maar ook niet echt lekker. We hebben hier stroom, dus het kan. Voor de stroom hebben we tenslotte al betaald. De zon schijnt, maar dat duurt niet lang, dan raakt het meer en meer bewolkt. Benieuwd wat het gaat worden vandaag. En wij ook, met ons aangepaste programma. Het was dus echt het roadbook dat niet klopte. Ik dacht nog even dat we per ongeluk een verkeerde datum gereserveerd hadden, maar nee. Goed, das war einmal, nu de blik weer op vooruit richten.
09.23 uur rijden we van de plek. De buren zijn bij het dumpstation bezig en die gingen een stuk eerder weg dan wij, dus dumpen we wel op Juniper vanmiddag of morgen. Maps geeft nu een heel andere tijd aan, langer, dan we thuis gevonden hadden, zelfs zonder Kasha Katuwe. Heel bijzonder. Het blijft een mysterieuze reis. Het is tot nu toe wel een truiendag.
Aan het eind van de hobbelweg slaan we linksaf, de 16E op en dat rijdt een stuk beter. Daarna volgt een hoop snelweg, hoewel we daar niet van houden, maar "zonder snelweg" waren we vergeten uit te zetten. Het is gelukkig niet druk en het rijdt soepel op het goede wegdek.
Als we bij Bandelier NM in de buurt komen, wordt de omgeving steeds mooier. Rare bergen met gaten erin. Vreemde vorm van erosie.
Het park kunnen we met de Nationale Parkenpas in, alleen even legitimeren. We krijgen een folder van het park en er wordt gezegd dat iedereen op dit moment naar de upper parking lot gestuurd wordt en dat de shuttle daar over 20 minuten vertrekt. Ok. We zijn volkomen onvoorbereid, want we zouden hier eigenlijk niet echt iets doen. We zoeken de parkeerplaats -ruimte zat gelukkig- en realiseren ons dat we vanmiddag dus niet meer bij de camper zullen komen. We trekken de wandelschoenen aan, doen een extra vestje, de pijpen van de broeken en regenjacks in de rugzak, want het is best koud nog. Bovendien hadden we onderweg 5 druppels op de ruit en je weet nooit of het er meer zullen worden. Water erin en we hebben nog 2 bananen en dus wordt het gaan met die banaan, want de shuttle komt al bijna. Jan loopt nog even terug voor de petten en dan kunnen we zo instappen. Op naar het visitor center.
Daar blijkt de parkeerplaats vol en bovendien kunnen er geen campers staan. We kijken binnen even rond na de banaan genuttigd te hebben. Er staat prachtig native aardewerk, maar van de prijzen val je steil achterover. Ik neem dus genoegen met foto's, al worden die niet echt scherp. Nieuwe camera en nog niet bekend met alle instellingen 😑
Als we echt willen wandelen is dat niet direct een copieuze lunch, dus in het café kijken we of er iets van onze gading is. Ze hebben wel burgers en nog een paar andere dingen, maar ook hier gaat het weer tergend langzaam. Niet dat ze niet doorwerken, maar alles met z'n tweeën is net te weinig. Het ziet er wel gezellig uit, maar we voelen er niks voor om weer zo lang te wachten, dus we kopen 2 energierepen en 2 kleine zakjes chips.
 |
| Binnen was het ook leuk |
Dan gaan we via de Cliff Dwellings trail naar de Frey Trail die op de parkeerplaats uitkomt en die grenst weer aan de camping. In het visitor center stond dat het vanmiddag 21⁰ zou worden en vannacht 3,3⁰. Als we buiten komen is het inderdaad al een stuk aangenamer.
Het eerste stuk, we vertrekken tegen kwart voor 1, is een vlak verhard pad dat naar de grotwoningen leidt. Eerst komen we langs een grote ronde "kava". Zal niks met bubbelwijn te maken gehad hebben waarschijnlijk.
Dan de restanten van het dorp. In het verleden waren deze huizen, die in een bijna perfecte cirkel liggen, 2 etages hoog.
Als we nog verder lopen, kunnen we bij sommige grotten via houten ladders naar binnen kijken. Erg klein allemaal. De omgeving is heel bijzonder en hoe verder we komen, hoe meer zicht je op de vallei krijgt. De rotsen zijn allemaal gatenkazen.
Na een aantal grotwoningen slaan wij rechtsaf de Frey Trail op. Hier begint het echte werk. Het stijgt behoorlijk en omdat we boven de 2000 m. zitten, is het hijgen wat de klok slaat. Maar we hebben de hele middag de tijd om de, volgens het visitor center 1,5 mijl te lopen, maar het lijkt eerder ruim 2 mijl tot de parkeerplaats. Het pad is niet moeilijk, maar het gaat wel behoorlijk omhoog, vaak via stenen "trappen". Het is echt mooi hier en mooi weer. Wel gaat het, als we op ongeveer 3/4 van het stijgen zijn, weer behoorlijk waaien.
Bijna boven lassen we een wat langere pauze in om de energiereep, die we nu echt wel nodig hebben, op te eten. En weer door. Vanaf daar is het minder ver omhoog. Dan lopen we een heel stuk, bijna in stormachtige wind, over het plateau en gaan wat naar beneden. Dat is prettig. Extra jammer als je dan toch nog weer een stukje naar boven moet. Uiteindelijk vlakt het af en zien we af en toe een glimp van de weg. We komen in de buurt blijkbaar.
Ongeveer 2 uur na vertrek komen we bij de parkeerplaats aan. Dan hebben we er best een aardig tempo in gehad. Niet zo raar dat ik af en toe (regelmatig) moest hijgen en puffen.
Dan zien we de camper staan. Yes, we made it! Op zoek naar onze plek 54, Coyote loop, gaan we eerst de verkeerde kant op, maar dan zien we hem. Even back in en van voor naar achter staat hij meteen horizontaal, alleen rechts moeten er 2 blokken onder. Mooie plek, alleen wel naast de vuilnisbak, maar vanaf ons "terras" zien we die niet en we hebben er ook geen last van. Dat soort details zie je niet op kaartjes en foto's als je bij het reserveren een plekje uitzoekt. We zijn net bezig de stoelen neer te zetten als de ranger langs rijdt en vraagt waar we vandaan komen. Zo raken we aan de praat en hebben wel er ongeveer een half uur gestaan. Hij was een "goede". Toen hij iets over de regering zei, tariffs o.a., controleerde hij eerst of zijn bodycam wel uit stond. Het was een leuk en interessant gesprek.
Inmiddels is het al half 4 en wat vroeg voor ons dagelijkse biertje, maar we hebben hard gewerkt, dus we vinden dat we er toch een verdiend hebben. Het zit lekker in de zon, totdat er wolken komen en dat in combinatie met de wind, hoewel die op onze plek nog meevalt, maakt dat we toch maar naar binnen gaan. Daar nemen we de dag van morgen door en zien dan dat in Los Alamos het Bradbury Science Center op maandag dicht is. Gaat lekker. We hebben ons wel voorbereid op deze vakantie, maar ook niet echt. Het was een datum en van alles was gereserveerd, maar het heilige vuur wat we anders voelen was er niet. Gelukkig is de rest in Los Alamos wel open en we moeten nog een flink stuk rijden daarna, dus de dag zal best goed gevuld zijn. Voor de zekerheid kijken we ook nog een dag verder: Bisti Badlands. Wordt een spannende wandeling daar, zonder trails. We overwegen nu serieus om niet naar Angel Peak campground te gaan, maar toch de commerciële te nemen. Het duurde bij mij even voordat de knop om was, maar vanmiddag hebben we, gereset, toch een heerlijke middag gehad. Het is alleen jammer dat we geen Dollar General tegen gekomen zijn, dus dat wordt een klein ijsje vanavond en morgen een missie.
Ik zet de foto's over. We hebben geen bereik hier, dus versturen zal morgen wel worden.
 |
| We zijn snel tevreden met wild deze reis |
Om een uur of 6 gaat de wind wat liggen. Af en toe nog een vlaag. De wolken zijn zo goed als weg, dus de koude nacht geloof ik graag.
Voor het eten hebben we kip van de bbq met een nieuwe rub, gebakken aardappels en tomaat/komkommersalade. Zoals gewoonlijk gaat de afwas weer niet vanzelf en om de een of andere reden lukt het de butler elke keer weer om gelijk met ons vakantie te nemen 😒😂
We lezen een poosje en als het koud wordt, verkassen we naar bed om daar, diep onder de dekens, een aflevering van Chicago Fire te kijken met het laatste beetje ijs.
Gereden: 124 km