Oef, wat was het koud vannacht. En onrustig. Eerst was ik wakker omdat ik naar de wc moest. Lag ik net goed en wel weer, gaf mijn telefoon geluid. What? Ik heb alle app geluiden uitgezet. Blijkt een sms-je met herinnering afspraak van de dierenarts. Het is dan kwart over 4. Echt lekker is de temperatuur niet meer en Jan vindt het ook koud, dus de lege dekbedhoes erover gelegd. Klinkt als niks, maar het helpt toch. Het verkeer op de weg langs de camping neemt toe en er vertrekt een olieman of zo naar zijn werk, vermoedelijk. Beetje soezen. Het wordt nog kouder en we besluiten de dikke deken erbij te pakken. Dat is lekker. Er vertrekken nog een paar oliemannen. Het wordt al licht als opeens de kachel aanslaat. Het moet niet gekker worden. Die stond helemaal niet aan. Bij nadere bezichtiging blijkt dat hij wel uit was, maar net het laatste klikje niet 😒. Toch maar even uit en nog even blijven liggen, maar een goed half uur later zetten we hem toch maar echt aan om zo op te kunnen staan.
Het ziet er buiten prachtig uit. Strakblauwe lucht, zon op de ramen en geen wind. Maar dat is vaker 's ochtends zo. We ontbijten op ons gemak en om 09.10 uur rijden we van de camping. Prima camping, maar onze voorkeur gaat toch ruim uit naar een State Park, National Park of National Monument of een boondockplek. Eerst hebben we nog even gedumpt bij de plek. D.w.z. even de camper naar voren, want de slang was te kort voor een echte full hookup, as usual. 1 minuut verderop zit een benzinepomp waar we à $3,89, 41 gallon tanken en dat kost ons $155,86. Als je het snel zegt, valt het nog mee.
We gaan vandaag spannende dingen doen, maar eerst even langs de Walmart om in te slaan. We moeten ook niet vergeten om nog een keer naar de Mac te gaan. We moeten tenslotte onze weddenschap winnen 😉, en een keer naar de Panda Express, omdat dat gewoon heel lekker is.
Om 10.14 uur is het 12,2⁰ en dan is het als het goed is nog een klein uurtje rijden naar de Bisti Badlands Wilderness Area. Na Farmington gaan we links en dan gaan we meteen een flink stuk omhoog. Het is niet lang, maar wel mooi. Bovenop staan een hoop masten van allerlei (tele)communicatietoestanden. Vanaf hier is het nog +/- 35 mijl en die gaan vnl. over plat, leeg, saai land. Een enkele keer een jaknikker en heel veel sagebrush. De laatste 3 mijl, linksaf van de 371, zijn onverhard. D.w.z. het is best hard, maar steenslag met heel veel wasbord en dat is verre van ideaal met een camper. Zeker een simpele huurcamper.
Er rijdt 1 auto voor ons en we houden gepaste afstand om opspattende stenen te vermijden. Zonder kleerscheuren komen we bij de parkeerplaats waar best al een hoop auto's staan. Zo krijg je niet het idee dat je alleen gaat lopen straks.
We pakken de rugzak in en verder alles wat we nodig hebben, eten een vieze, nog niet rijpe banaan en gaan op pad.
Bij de ingang ligt een register waar we ons in registreren: wie, waar vandaan, hoelaat in en straks bij terugkomst -hopelijk 😬- hoelaat uit. Zo worden we ooit gevonden, al dan niet gemummificeerd 😂.
Vanaf de parkeerplaats gaan we de rechterkant op, want we hadden gelezen dat dat de mooiste kant was. Voor ons loopt een groep Zwitsers en die willen we graag kwijt. Wij slaan vanaf de Grand Wash, de grote brede stroom als er veel water is, een zijdal in, in de hoop iets moois tegen te komen. Het is leuk, omdat er geen vastgestelde paden zijn, maar in het begin is het nog niet spectaculair. De Zwitsers zijn weg en heel in de verte zien we soms hier of daar een mens lopen, maar het zijn maar kleine mensjes, zover weg zijn ze.
We lopen een ander zijdal in en dan wordt het al leuker. Het blijft wel steeds goed opletten dat je de weg terugvindt. Gelukkig heb ik Jan bij me, die een geweldig richtingsgevoel heeft. Het mijne is min 3.
We klimmen soms over grijs/witte rotsen naar hoodoo's of een stukje wat mogelijk leuk is en verderop ligt. We zien een heel bijzonder natuurverschijnsel. De lucht is grotendeels blauw met een paar vegen van wolken. Een van die wolken heeft de kleuren van de regnboog. Alleen die wolk. Heel mooi.
Een stuk verderop ziet het er weer heel anders uit. Hele lage, platte hoodoo's met grijs/bruine hoeden. We zien een tafel, een rog of een UFO, daar waren we het niet over eens, een persoon die met uitgestrekte arm iets uitdraagt. Het loopt heel lekker met dit temperatuurtje van een graad of 20, zeker uit de wind. In de verte is het gebied begrensd door een hek en daar achter liggen rode rotsen.
We vinden het langzaamaan tijd om terug te gaan en ongemerkt hebben we best een eind gelopen. Niet zo zeer qua kilometers, want dat valt uiteindelijk heel erg tegen, maar we zijn toch goed 2 uur onderweg geweest. De weg terug volgen we via de Grand Wash en we denken een paar keer dat we al bijna bij de parkeerplaats zijn, maar moeten eerst nog een beetje linksaf. Dan zien we de campers staan en het witte afdakje aan het begin van het park. We checken uit om 13.40 uur. Knap gedaan.
Zeer tevreden eten we in de camper een boterham en rijden dan om 14.30 de 371 weer terug om tussen Farmington en Shiprock naar een camping te gaan die Jan op internet heeft gevonden. Peace & Quiet RV park heet hij en dat klinkt goed. We bedenken dat we vanmorgen, natuurlijk, toch weer 2 dingen vergeten zijn en besluiten om, mochten we langs een Wally komen, we even naar binnen wippen en zo niet, dan hebben we pech. We blijken er pal langs te komen, dus het is alleen even de weg af, parkeerplaats op en als een vliegende scheet de winkel door en er weer uit. Dan naar de P&Q in de hoop dat het wat is. Uit de verte ziet het er goed uit. Grote bomen, lekker rustig, maar als we dichterbij komen, blijken de bomen bij een farm te horen en zijn de campers paardentrailers. Wij moeten nog iets verder. De weg wordt slechter en de omgeving lelijker. Dan rijden we, om de hoek van een autosloperij, de camping op en er met dezelfde snelheid weer af. Hier willen we echt niet staan en bovendien betwijfelen we of er plek zou zijn.
Ik zie op de kaart dat Ute Mountain RV resort, waar we in 2014 ook stonden, op acceptabele afstand ligt, 53 km, en dus gaan we daar naartoe.
Daar is wel plek. Het ziet er, nu de bomen nog gedeeltelijk kaal zijn en de camping ongeveer halfvol, anders uit dan toen, maar toch herkenbaar. Om 16.45 uur krijgen we site 18. Omdat dit Indianenreservaat is mag hier geen alcohol gedronken worden. Wij zijn zoals gewoonlijk burgerlijk ongehoorzaam en drinken eerst binnen een biertje en gaan dan even in het casino kijken. Daar is het niet druk en ook hier hebben ze nu alleen elektronische slot machines, dus ook geen gerinkel van munten meer. We spelen even met de gedachte om hier naar het buffet te gaan, maar hoe dol ik ook op buffetten ben, het spreekt me niet aan voor $19,99. Dan liever een keer naar de Panda. We gaan dus terug naar de camper waar ik de foto's overzet en wat naar huis stuur en Jan op een gegeven moment voorbereidingen voor het eten treft. Vanavond entrecote met sla met cole slaw dressing en aardappelsalade. We zijn dik tevreden over vandaag en kijken nog naar de route voor morgen die door deze camping anders is geworden. Ik schrijf het verslag en Jan leest, maar het duurt vast niet lang voordat we met onze vrienden Laptop en IJs onder de wol gaan, want het begint wat af te koelen. De camping ligt op 1717 m.
Het werd 1 aflevering van Chicago Fire en toen ging mijn licht uit.
Gereden: 245 km