Dag 32, woensdag 13 mei, Valley of Fire - Lone Pine

 


Voor de zekerheid hadden we de wekker om half 7 gezet, maar ik ben om 06.27 uur wakker, dus staan we maar op. We doen de gebruikelijke ochtenddingen, maar eerst haal ik het bed af. We horen we wekker maar niet. Vreemd. Jan kijkt op zijn telefoon en ziet dat het een uur vroeger is. Zijn we een uur te vroeg opgestaan! Mijn telefoon had deze keer nu juist weer niet de tijddans gedaan na de grensovergang met Nevada 😒. Het is vandaag niet zo erg. Dan hebben we wat meer tijd en kunnen we het rustigaan doen.

We ontbijten buiten en daar is het heerlijk nu. De laatste dingen opruimen en/of weggooien, o.a. de gele blokken, of wat daar nog van over is. Die passen echt niet meer in de koffer en ze zijn ook wel erg beschadigd inmiddels. Tegenover de camping is het dumpstation. Daar zien we de bewijzen van de aanwezigheid van big horn sheep in de vorm van uitwerpselen. Ze komen 's nachts natuurlijk drinken uit de bak onder de lekkende kraan.

Dan rijden we nog 27 rondjes door het park om de juiste uitgang te vinden richting Lake Mead. Gelukt! Bij de ingang daar realiseren we ons dat de America the Beautiful pas nog in mijn tasje zit en dat zit in de koffer. Niet dat we hem hier nodig hebben, want het is nog geen 8 uur, maar straks bij Death Valley wel. Dus koffers uit het ruim en in de laatste zit hij natuurlijk.
Lake Mead NRA is nog heel rustig op dit moment. We hebben in totaal een stuk of 10 auto's gezien. De omgeving is mooi, dus beter dan de snelweg.





Bij Henderson draaien we de Boulder Hwy op naar de U-Haul om propaan te tanken, maar ze vullen hier niet, ze ruilen alleen gasflessen om. Het zit nog niet erg mee vandaag. Ze verwijzen ons naar de Tractor Supply Co, iets verderop. Hier blijkt de propaantank kapot en dus op naar een nieuw adres, ook in de buurt. Jammer van de roadworks, waar we nu 3x langskomen. Het houdt ons van de straat zullen we maar zeggen. Is 3x echt scheepsrecht? Niet dus, want ze doen hier geen motorhomes 😤. Ze verwijzen ons nog verder, maar ze zoeken het maar uit bij Cruise America. We leveren hem wel leeg in en betalen dan maar iets meer en dan mogen ze het zelf doen. 

De auto ophalen gaat ook niet vanzelf. De creditcardchip werkt niet. Eerst de tap geprobeerd, maar dat werkt ook niet. Ze kan het niet met de hand invoeren, zoals ze bij Cruise deden, dus hebben we de kaart toegevoegd aan de Wallet op Jan zijn telefoon. Toen lukte het wel. De debitcard accepteren ze niet. We krijgen een Jeep Compass met 28058 mijl op de teller. 

2 mijl verderop zit Cruise America, dus daar zijn we zo. We halen alles uit de camper en doen het in de auto. Last minute red ik nog ons kleine waterpasje gelukkig 😍. Die lag nog in de bestekla. Het is druk vandaag met ophalers. Ik zie er in de gauwigheid zo'n 65 op het scherm staan. 
Bij de controle door Cruise is van onze kant alles goed, dus we krijgen de borg terug, maar we melden wel dat de airco het al 2 dagen niet doet, daarvoor hebben we hem niet nodig gehad, en dat de koelkast verschillende keren spontaan uit gegaan is, zowel op gas als op stroom. Voor deze ongemakken krijgen we de propaan gratis + nog $100,- smartegeld. Het was warm, maar gelukkig maar 2 dagen. Eindstand camper 95034 mijl.

Nu de telefoon aan de auto koppelen en rijden maar. Het is dan 10.30 uur. Het is 4,5 uur rijden naar Lone Pine. Om 11.15 uur is het 30,6⁰. De route gaat vandaag door Death Valley. We rijden er eigenlijk alleen gewoon doorheen en stoppen alleen bij het visitor center. Daar is het 105F = 40,6⁰. We kopen allebei een t-shirt. Ik had gehoopt op een met het 20-muleteam erop, maar die hebben ze al lang niet meer zei de mederwerker. Jammer. 

Er valt weer een hoop te kiezen deze dagen







Uitzichtpunt bij Zabriskie Point








Hoe dieper in het park, hoe hoger de temperatuur, 42,2⁰

De andere kant van het park, richting de west-uitgang, is nieuw voor ons en is heel anders dan de rest van het park, maar voordat we daar zijn, heeft Jan het hele lange stuk al door en naar het park gereden en dat vindt hij vermoeiend omdat er niet echt afleiding is. 



Rainbow Canyon

Ons vervoer voor de rest van de vakantie


Uiteindelijk komen we om half 5 in Lone Pine aan en checken we in in het Dow Villa Motel. Wij zitten in het hoofdgebouw, in het historische gedeelte. Het is een hotel uit 1923 en het is heel grappig. Het hangt vol met filmposters en foto's van films die hier in de buurt zijn opgenomen. We vragen bij de receptie waar we een biertje kunnen drinken en worden naar de buren, The Grill, verwezen. Niet echt gezellig, maar een koud biertje smaakt altijd. Later zien we dat verderop Jake's Saloon zit. Die was vast veel leuker geweest.





Bij terugkomst in het hotel worden we in de lobby aangesproken door een man, Pat, wiens grootvader hier in de buurt ook veel films heeft opgenomen, zegt hij. Het blijkt dat zijn dochter in Nijmegen studeert en in Zutphen woont.

We gaan naar boven om de koffers een beetje te reorganiseren en gaan dan voor het eten op zoek naar The Seasons. We lopen een paar keer de straat op en neer, maar zien het niet, totdat blijkt dat we ervoor staan, maar aan deze kant is geen naam te zien. Alleen spiegelglas, dus kun je niet zien of het leuk is en of er iemand zit. Dat spreekt ons niet aan en dus strijken we neer bij de buren, de Merry Go Round. 



Dat blijkt een prima keus. Het is Chinees eten en we kunnen op het terras zitten. De eigenaar komt na een poosje en zegt dat we even ons hoofd om de deur hadden moeten steken, nu wist hij niet dat we er waren. Geeft niks, komt allemaal goed. We hebben, tegen de ondergaande zon in, zicht op de Sierra Nevada en de hoogste top van Californië: Mt. Whitney met 4421 m. De eigenaar  is heel grappig en als hij hoort dat we uit Nederland komen, krijg ik als souvenir een pen. De tafel wordt gedekt met alleen servetten en vorken. De eigenaar praat met de man, van mijn leeftijd, aan het tafeltje naast ons en ik kan het natuurlijk niet laten om af te luisteren. Ik lig in een deuk. Het hele medische CV wordt over en weer op tafel gelegd. Ja, die artrose, wat neem jij ervoor? En je bloeddruk, hoe is het daarmee?
Het eten is lekker en erg veel. Ik heb een roerbakschotel met knoflookgarnalen, waar de knoflook bepaald niet overheen gevlogen is, en tegen meerprijs, noodles i.p.v. rijst. Jan heeft een gloeiend hete, borrelende pan met kip, rund,
 garnalen en noodles die ook goed smaakt. Jammer dat we geen doggy bag mee kunnen nemen voor morgen. Vinden ze in het vliegtuig vast niet leuk 😂
Na het eten raken we aan de praat met de buurman en dat is nog een gezellig halfuurtje. Hij is wetenschapper en fanatiek wandelaar en minstens even fanatiek anti Trump. Allerlei onderwerpen komen voorbij. Totdat we toch maar afscheid nemen.

Op de kamer zet ik de foto's van de laatste paar dagen over en maak gebruik van de wifi om ze naar huis te sturen. Ik moet eigenlijk ook het verslag schrijven, maar daar heb ik geen puf meer voor. Ik maak vlug wat aantekeningen en werk het later wel uit. 

We strekken ons uit op het grote King bed, dat hier wel recht staat in tegenstelling tot gisteren, toen we ontzettend scheef stonden. We wagen een poging om nog wat te lezen, maar helaas. Al snel gaat ons licht uit.

Het is met recht een historic motel, maar niks mis mee



Gereden: 122 km camper
                497 km auto