Dag 19, donderdag 30 april, Blanding - Canyonlands NP

 

Goed geslapen, maar toch ben ik niet vooruit te branden vandaag. We moeten eigenlijk wassen, maar hikken er tegenaan. Jan neemt een ferm besluit en haalt het bed af. Nu we toch commercieel staan, moet het dan ook maar. We gebruiken allebei de machines en doen een schietgebedje dat alles er ook weer normaal uit komt. Over een half uur zijn ze klaar, dan nog de droger. Die duurt 3 kwartier. Het ziet er allemaal nog wel normaal uit. Een aantal dingen doe ik niet in de droger, die drogen wel op hangertjes.

Om half 11 vertrekken we eindelijk. Schuin aan de overkant tanken we bij 93864 mijl à $4,39, 27,123 gallon voor $119,31. De wasmachines kostten $2,- per stuk en de droger was $1,50.

We gaan rechtsaf de 191 op en zien verderop borden staan met next 10 miles frequent deer crossing. Ok, dat kan. Maar daarna zien we een bord met Watch for deer in your lane. Hoezo alleen in je eigen rijbaan?? Verder hoef je er niet op te letten? 
Het is een goed uur rijden naar The Needles visitor center in Canyonlands NP. Het is een mooie weg die eigenlijk alleen maar mooier wordt. We slaan af naar de 211 en een stuk verderop is Newspaper Rock. Een korte stop om een klein stuk rots met heel veel petroglyphen van tussen 2000 voor Chr. tot 1300 na Chr. Ze weten niet precies van alle tekeningen de betekenis. Was het iets religieus, een bericht of gewoon een tekening? Na wat foto's stappen we weer in voor het laatste stuk.

We zien steeds meer mooie rotsen, veelal rood, maar ook geel, in allerlei vormen en naarmate we dichterbij Canyonlands NP komen, zien we ook rotsen die The Needles heten. Puntig geërodeerd door in de lengte en breedte lopende scheuren, waardoor in de loop der eeuwen het water, de wind en de temperatuur hun werk naar alle kanten konden doen.

We rijden het park binnen en laten bij het loket, zoals gewoonlijk, de geprinte America the Beautiful pas en het legitimatiebewijs zien en kunnen door. Geen vuiltje aan de lucht. Het visitor center is een kwart mijl verderop. Daar kijken we wat rond, het is niet groot en vragen een kaart van het park. Op basis daarvan maken we een plan voor de middag. Er loopt een verharde weg naar het eind van The Needles sectie, met daaraan een paar stopplekken en bij Potholes Point een picknickplaats. Omdat het lunchtijd is, lijkt het ons wel wat om dat daar te doen, maar we rijden er net voorbij, dus wordt het de volgende mogelijkheid; de parkeerplaats bij de Potholes Trail. We maken een uitsmijter en na de lunch gaan de wandelschoenen aan en gaan we de Potholes Trail lopen.

Er staat 45 minuten voor, maar wij lopen op ons gemak en stoppen vaak voor foto's en doen er 25 minuten over. Het is een gemakkelijke trail, die bijna vlak is. Je loopt langs de cairns, opgestapelde stenen die als markering van het pad dienen, rond iets wat je met wat fantasie een mega hunebed zou kunnen noemen. Enorme rondgevormde rotsen, vrijwel plat van boven. Eromheen heb je een prachtig uitzicht op de omgeving. Het is heel leuk en mooi, maar qua wandeling stelt het niet veel voor.

  

We rijden dus verder naar het eind van de weg om de Slickrock Trail te doen. Parkeren is in deze tijd van het jaar eigenlijk nergens een probleem en ook hier kunnen we de camper gewoon weer ergens laten vallen. We lopen een stukje verder, we hadden nog verder door kunnen rijden, in de veronderstelling dat de Slickrock trail daar begint, maar het blijkt alleen een uitzichtpunt naar de Confluence Overlook te zijn. Ook mooi, maar niet wat we zoeken, dus terug. Iets voorbij waar de camper geparkeerd staat begint de trail wel.

Confluence Overlook

Deze is 3,9 km en er staat 1,5 uur voor. Ook deze wordt door cairns gemarkeerd. Hij is niet moeilijk, maar zeker niet vlak. Het grootste stuk gaat over het grote rotsplateau met afgeronde, met potholes -kleine gaten- vrij gladde rotsen. Niet lang na de start loopt de route dood. Op een hoger stuk staat wel een cairn, maar wat is de bedoeling? 

We speuren even rond en kijken hogerop en dat is de oplossing. We moeten op de rotsen klimmen, nou zo erg is het nou ook weer niet, gewoon een grote stap, en vanaf daar zien we het vervolg van het pad. Zo zal het vaker gaan. Meestal makkelijk, maar soms even zoeken en dat maakt het juist leuk. Er blijken in totaal 5 uitzichtpunten waar je iets van de route af loopt om ervan te kunnen genieten. De meeste vinden we mooi, maar bij een zeggen we: mwah.

Na het eerste stuk volgt een splitsing. Daar begint de loop. Wij kiezen ervoor om tegen de klok in te lopen. Waarom? Geen idee, zomaar. Jan is links, dus gaan we linksom. Het is echt een prachtige omgeving met hele mooie vergezichten en dichtbij is het ook heel mooi en leuk. We vermaken ons uitstekend. Het is niet heel vermoeiend en dat is mooi meegenomen. Als we al een eind op streek zijn, zien we in de verte een eekhoorn. Wild! Hij zit wel in de schaduw, maar het is onmiskenbaar wild. Later nog een hele snelle chipmunk die niet vastgelegd wil worden.

Het weer is heerlijk. In de rugzak zitten de vesten, maar die hebben we echt niet nodig. Eigenlijk ideaal wandelweer. 

En dan zijn we alweer bij de splitsing en moeten we het laatste stuk dubbel lopen. Hier zijn we op de heenweg ook geweest. Voor we het weten zien we de camper staan en 1 uur en een kwartier na de start zijn we terug. We hebben niet heel hard gelopen, regelmatig foto's gemaakt en zijn naar elk uitzichtpunt gelopen, wat de totale lengte 4,22 km maakt.

We hebben echt zin om op de camping nog even lekker buiten te zitten en hopen dat er een plekje in de zon en uit de wind is. The Needles Outpost is een commerciële camping precies op de grens van het park. Je rijdt eruit, slaat linksaf en je bent er. Omdat we naast een plekje op The Needles campground in het park grepen, was dit 2e keus, maar nu zijn we er erg blij mee. Hij ligt prachtig tegen de rode rotswand.

 

Eyeopener 😂

Je mag je eigen plekje zoeken, maar wel even terug naar de receptie om te melden waar je staat. Er zijn een hoop regels, maar ze zijn ook wel logisch. Langzaam rijden, want er kunnen poezen lopen. Poezen hebben voorrang. Terecht 😉. Geen lawaai, want de rotsen versterken het geluid. Klopt. En tussen 21 en 9 uur stilte en verduistering, want het is een Dark Sky Park. Geen eten buiten laten staan, want de raven, muizen en vervolgens slangen komen er dan op af. Amber vertelt ook dat er op dit moment geen water is. Voor ons geen probleem. We hebben vanmorgen gedumpt en gevuld. Als het visitor center dicht is, de link snappen we nog niet, gaat ze water halen, dus vanavond is het weer opgelost. 

We zitten heerlijk van kwart voor 5 tot 6 uur buiten in de zon te lezen en genieten volop. We missen niks aan The Needles campground, want het is hier fantastisch. We hebben het geluk dat er voor ons alleen een tentje staat, dus het uitzicht op de vallei is er nog steeds. 

Dan gaat de wind aantrekken en koelt het af, dus gaan we naar binnen. We zitten gezellig te kletsen als het opeens kwart voor 7 is. Dan moeten we wat aan het eten gaan doen. Jan doet de gemarineerde varkenshaas en voor mij een maiskolf op de bbq. Ik maak tomaat/komkommersalade erbij, zet de aardappelsalade op tafel en we eten heerlijk. Het was heel goed gelukt. 
Na de afwas schrijf ik het verslag en verwennen we ons met een extra glaasje wijn. Om kwart voor 9 wordt het echt donker en gaan de gordijnen dicht. Voor het keukenraam, waar geen gordijn of luxaflex of zo zit, improviseer ik wat met het gordijn dat het slaap- van het woongedeelte scheidt. Dat gebruiken we nooit en met de rugzak en wat waterflesjes blijft het wel zitten totdat we naar bed gaan. Dan gaat het licht sowieso uit.

Het was een heerlijke dag. We zitten zo lekker te lezen totdat het afkloelt en we onder de dekens schuiven en daar verder lezen. Geen Chicago Fire vanavond. Wel ijs. Een nieuwe smaak Haagen Dasz en deze is beter: Triple Chocolat Brownie. Deze is veel romiger. Waarschijnlijk was die andere oud of zo.

Gereden: 138 km

Volgende dag