Uiteindelijk wel gelukt gelukkig om in slaap te vallen en toen ik vannacht nog even wakker was, regende het niet meer.
Om 06.40 uur zijn we wakker en doen we de kachel en de boiler aan. We dubben over nu of vanmiddag douchen, maar nu trekt toch meer. Aan de kant van de berg naast ons hangt nog bewolking, aan de andere kant wordt het al blauw. Het is niet meer te zien dat het geregend heeft. Het was dan ook niet veel.
Om ongeveer 9 uur vertrekken we van de camping en 3 minuten later zijn we in de Valley of Goblins. Er is hier nu een grote parkeerplaats en een afdak met verschillende picknicktafels eronder. Ook allemaal nieuw. We hebben nog geen aanwijzingen dat de camping vroeger dichter hierbij lag. Het zal dan toch wel de wazig geworden herinnering zijn.
Om 10 over 10 gaan we weer rijden. Vlak voor Hanksville steken we de Dirty Devil River, mooie naam, over. Daaromheen is het heel groen. In Hanksville, op de parkeerplaats van een winkel, hebben we bereik gevonden en stuur ik foto's naar huis en kijkt Jan even naar de mail. In de verte, de kant die wij op gaan, hangen donkere wolken. Wordt het een wandeling of binnen met een boek vanmiddag?
We rijden door zeer desolaat landschap, bijna een maanlandschap, maar dan met wat kleuren. Het is wel bijzonder en indrukwekkend en ook bijzonder dat het hier zo anders is dan vanochtend, wat niet eens zo heel ver weg is.
Er komen wat druppels op de voorruit. Niet echt regen, maar met die waardeloze ruitenwissers schiet het niet echt op. We naderen Capitol Reef NP en de omgeving verandert weer helemaal. Nu weer rood met geel doorschoten rotsen en andersom. Wel mooi hier. Ook veel groen en dan niet de rotsen, maar struiken en bomen.
Bij het visitor center stoppen we even naar goed gebruik. Ook hier is het druk. Onderweg kwamen we langs verschillende points of interest, o.a. de parkeerplaats bij de trail naar de Hickman Bridge en die was mudjevol.
Bij het visitor center kunnen we parkeren. Het is maar klein, dus we zijn er zo doorheen. 1 mijl verderop is de camping. We hebben, na een alert, 2 nachten site B19 geboekt. Er staat al meteen een bord dat in Loop A en B geen generator gebruikt mag worden. Daar gaat het plan om vanavond varkenshaas te eten, want die is nog niet ontdooid. Het ziet er wel netjes uit, maar we hebben nog niet echt een klik met deze camping, waar veel mensen op het forum erg enthousiast over zijn. Er is in wezen ook niks mis mee, maar het ziet er te georganiseerd uit voor ons. Dicht bij elkaar, al blijkt site B19 een mega plek. Groot genoeg voor 2 campers en we hebben de hele hoek, met grote boom, picknicktafel, grill en firepit erbij. Het duurt nogal even voordat we enigszins recht staan. Het regent een beetje en dat verhoogt de feestvreugde ook niet echt. Uiteindelijk staan we met rechtsvoor en -achter 3 hoog blokken eronder en dan het is het enigszins acceptabel.
We vragen ons af wat we hier 2 dagen moeten doen. Capitol Reef NP is niet echt geschikt voor campers, want er is eigenlijk alleen de doorgaande weg, de 24, en een stuk zuidelijk het park in en de rest is onverhard. Ik zie een aardige wandeling, de Grand Wash, maar daar kunnen we niet komen. Dit in combinatie met de drukte maakt dat we overwegen om morgen toch te verhuizen.
We vragen ons af wat we hier 2 dagen moeten doen. Capitol Reef NP is niet echt geschikt voor campers, want er is eigenlijk alleen de doorgaande weg, de 24, en een stuk zuidelijk het park in en de rest is onverhard. Ik zie een aardige wandeling, de Grand Wash, maar daar kunnen we niet komen. Dit in combinatie met de drukte maakt dat we overwegen om morgen toch te verhuizen.
Na een boterham en een gekookt eitje, ritsen we de pijpen aan de broeken, doen een vestje aan en doen de regenjacks erover aan om naar het visitor center te lopen, 2 km enkele reis. Er loopt een wandelpad langs de weg, dus het loopt niet vervelend. Het park heeft toch een ster verdiend, want in het gras van een van de boomgaarden staan maar liefst 6 muledeer. Dat is de eerste winst.
In het visitor center heeft Jan wifi en probeert de reservering in Kodachrome SP aan te passen met een extra nacht, maar dat kan niet minder dan 24 uur van tevoren. Er zijn nog wel een paar plekken vrij. Dan maar bellen, maar er is geen bereik hier, dus dat wordt het ook niet 😒. We besluiten morgen op tijd te vertrekken en dan te hopen dat er nog plek is, een van de 3. We kijken nog naar de film over het park. Interessant, alleen jammer dat de bank echt hopeloos zit. Hij duurt een kwartier.
Dan lopen we terug en het is best aardig weer geworden. Jas uit, vest nog aan. De herten zijn er nog, maar zijn gaan liggen. Het nature center is gesloten, dus dat kunnen we overslaan. We stoppen wel even bij Gifford House. Een heel leuk, knus winkeltje met gezellige en lekkere dingen voor de keuken en zelfgemaakte pies. Om deze tijd, kwart over 3, zijn ze bijna uitverkocht. Ik koop een horse cookie cutter. Buiten lopen 2 paarden en die hebben veel lol.
Weer terug in de camper pakken we de kaart en het roadbook en Jan komt op nog een ander idee. Mogelijk zelfs beter. Vooropgesteld dat er een camping is, is Escalante NM ook een goede optie. We hadden al wat plannen daar in de buurt in het roadbook staan tenslotte.
We trakteren ons een uurtje te vroeg op een biertje en duiken in ons boek en ik later in het verslag. Het is wel heel rustig hier, ondanks de weg die hier vlakbij loopt, maar dat is geen drukke doorgaande weg. Het is windstil, droog en we horen vogeltjes, verder niks. Ook hier is het leven niet slecht hoor.
Door het raam, richting de weg, zie ik iemand die met de telefoon verbinding lijkt te zoeken, maar vlak erna zien we 2 marmotten de weg over rennen. Waarschijnlijk was ze een foto aan het maken. Het intrigeert met wel en hoewel ik weet dat de kans klein is, trekken we toch schoenen aan en lopen naar de weg. En ja hoor, daar zit een marmot met zijn koppie net boven een grote steen uit. En verderop nog een! Dat is boffen. Jan heeft serieuze ruzie met zijn fototoestel en ik blijf nog even en probeer dichterbij te komen. Dat lukt totdat de een in zijn hol verdwijnt. De ander zit onder een steen, maar ik zie hem wel.
Blij met het setje foto's ga ik terug naar de camper. Op het informatiebord op de camping staat ook dat er hier wifi is, maar dat is niet zo. Jammer, was handig geweest. Later (b)lijkt dat het alleen bij het informatiebord is en niet bij de camper, maar dat hebben we geïnterpreteerd en niet uitgeprobeerd. De varkenshaas is inmiddels ontdooid, dus we kunnen plan A volgen. Jan heeft wel 42 opties voor plekken om de bbq neer te zetten, zo groot is onze plek. We vermaken ons trouwens best met wat er om ons heen gebeurt. Het leidt alleen nogal af van het boek 😂 Plan A was dus de 2e helft van de gemarineerde varkenshaas met gebakken aardappels en sla.
In de tussentijd zijn de buren van de plek tegenover ons gearriveerd. Nu wordt het echt een potje genieten van campinglife. Voor ons welteverstaan 😇. Het zijn 2 gezinnen met dikke auto's uit Texas en Colorado die 1 plek gereserveerd hebben. Ze zijn met z'n zevenen en er moeten kleine tentjes opgezet worden. Dat wordt krap op 1 plek, want het is ook best scheef. Een van de vaders lonkt met een schuin oog naar onze paleistuin. Als ze het vragen, mag het best, maar we gaan het niet aanbieden. Dan loopt hij zo te zien naar de host en komt onverrichter zaken terug. Na veel heen en weer geloop wordt er dan toch uitgepakt. Team Texas: pa, ma die niet heel veel doet en zoon hebben een groen tentje dat door pa en zoon opgezet wordt. Alles ziet er gloednieuw uit. Team Colorado is pa, ma en 2 dochters, eveneens tieners. Daar wordt, achter de auto's, dus moeilijker te zien voor ons, een zilverkleurig tentje opgezet. Deze moeder drukt zoveel mogelijk haar snor en de dochters idem. Hoe ze allemaal in 2 kleine tentjes passen is een raadsel, tenzij er ergens nog een staat of dat een deel in de auto slaapt. Naar het zich laat aanzien is het een eerste kennismaking met een camping en wij zitten eerste rang 😉 Oh, en de zoon probeert de telefoon. Sorry jongen, geen bereik of wifi hier.
In de tussentijd hebben wij gekookt, gegeten en afgewassen. En dat voor een paar sheltertjes 😱. Wij pakken ons boek weer na de afwas en kijken in bed een aflevering van Chicago Med, waarvan ik het eind mis.
Gereden: 114 km