Vandaag een lange dag met hopelijk veel moois. Het is lekker rustig hier. Het weinige verkeer dat je in de verte kunt horen, wordt overstemd door de vele vogeltjes hier. Die kwetteren er vrolijk op los en zijn nesten aan het bouwen.
Schuin naast ons staat een grote fifth wheel met een invalidenoprit. Die blijkt voor de 3-potige hond te zijn.
We rijden over de Navajo Code Talkers Hwy. De Navajo werden in WW II ingezet om hun eigen taal als codetaal te gebruiken. Geen Duitser die daar ook maar een snars van begreep. We passeren de staatsgrens met Utah en het zou kunnen dat het hier een uur vroeger is. Of niet.
Goosenecks State Park ligt vlak bij de plaats Mexican Hat, iets voorbij Monument Valley Tribal Park. In Goosenecks State Park maakt de San Juan-rivier drie flinke bochten, die iets weg hebben van de nek van ganzen. Het uitkijkpunt boven de Goosenecks is spectaculair. Je ziet de driehonderd meter diepe kloof en de ganzennekken waar het staatspark zijn naam aan denkt. Ook kijk je (bij helder weer) kilometers ver uit over het landschap, dat gevormd is door de erosie van wind, water, vrieskou en zwaartekracht. Leuk om te weten, is dat het landschap hier miljoenen jaren geleden relatief vlak was.
Na ongeveer een half uur gaan we naar het volgende doel: Natural Bridges NM, via de 261. Die heeft stijgingspercentages van 10% en is deels onverhard. Het is de beroemde Moki Dugway. We hebben hem eerder gereden, in 2006 maar toen wisten we niet dat hij zo heette en dat hij zo befaamd was. Daar kwamen we pas jaren later achter. Hij is heel mooi, maar er zitten wel een paar serieuze stukken wasbord in en daar is deze camper niet op gebouwd. De koelkast kan er niet tegen, want die gaat uit op dit soort wegen. We weten het inmiddels, dus aan het eind checken we even en resetten hem. We zijn geen andere auto tegen gekomen en dat is wel prettig hier.
Eenmaal boven zijn we weer op een plateau. Heel andere begroeiing, maar ook mooi. Linksaf naar Natural Bridges NM en in het visitor center kunnen we de toegang betalen. Niks betalen; wij hebben voor de oude prijs de America the Beautiful pas gekocht, dus even laten scannen, legitimatie laten zien en klaar. Weer wat terugverdiend.
Er zijn hier 3 natuurlijke bruggen, door erosie ontstaan en wij komen via de eenrichtingsverkeerrondweg bij de eerste, de Sipapubrug, maar smeren eerst een boterham op de parkeerplaats en zetten de kip voor de saté in de marinade.
Dan gaat het beginnen. Om helemaal onder de boog te kunnen staan, moet je via uit steen gehakte treden, ijzeren trappen en ladders en platte rotsen een heel eind, 133 m., afdalen. Naar beneden is niet zo'n punt, maar het betekent wel dat we straks ook weer naar boven moeten en we zitten hier bijna op 2000 m., dus de zuurstof is schaars. Het is een heel leuk pad door een prachtige omgeving. Hier en daar is een handrail als steuntje bij een lastige af- of opstap.
 |
| Daar beneden in het midden gaan we naartoe |
 |
| Het begint makkelijk |
 |
| Hij komt dichterbij |
 |
| Nog een paar flinke afstappen |
En dan staan we er helemaal onder. Heel mooi. We genieten even samen, totdat er 3 Franssprekenden aan komen en dan gaan we ons voorbereiden op de terugweg. Ja, naar boven is heel wat anders.
Hijg, puf, stap, maar we komen er wel. Bijna halverwege is een uitzichtpunt en daar lopen we, vlak stuk, nog even naartoe. In de verte zien we waarschijnlijk gieren of raven, maar te ver voor een foto. Dan het laatste stuk naar boven. Vanaf het uitzichtpunt zien we een minuscuul stukje van onze camper. Oei, nog zo ver 😱. Het is gelukkig wel een leuk pad en we zijn blij dat het geen hoogzomer is. De wind is wat gaan liggen en nu is de 17, 18 graden wel lekker om te lopen.
 |
| Daar helemaal bovenop, net links van het midden, staat de camper geparkeerd |
De volgende brug is de Kachina en daar willen we niet helemaal naartoe lopen, ook mede gezien de tijd. De wandeling naar Sipapu heeft ongeveer een uur en een kwartier gekost. Het is kwart voor 3 als we weer in de camper stappen. Dus lopen we alleen het stukje naar het uitzichtpunt bij Kachina Bridge. Het valt wat tegen, maar we kunnen zeggen dat we hem gezien hebben. Deze is een stuk dikker en vanaf hier is niet duidelijk te zien dat het een brug is, want je kunt er net niet lekker doorheen kijken.
En dan de laatste: Owachomo Bridge. Hier zijn we van plan om eigenlijk ook alleen naar het uitzichtpunt te gaan, maar dan zien we dat het niet ver en niet supersteil is om eronder te kunnen staan en dan is dat toch leuker. Deze brug is de grootste ter wereld en op het dunste punt maar 2.75 m. dik. Het hoogteverschil over 1,2 km is 55 m. enkele reis. Het is inderdaad toch leuker om er echt te zijn dan om van een afstand te kijken.
Hierna rijden we door naar Blanding, naar Blue Mountain RV park. Weer een commerciële. Het blijkt een keurige camping, maar niet vervelend keurig, maar wel aan de weg 😒. Ze hebben hier ook een mooie winkel met native art, juwelen etc. We krijgen 10% korting omdat we op de camping staan, maar ik vrees dat 70% nog niet genoeg is. En ik zou hier echt de tent wel bijna leeg kunnen kopen.
We krijgen plek 33 en die is helemaal achterop en dat scheelt. Bovendien hebben we daardoor zicht op de high desert, maar wel zonder beesten. We bekijken het sanitair en hoewel het gloednieuw is en er keurig uitziet, 3 complete badkamers met wc en 2 aparte wc's, besluiten we toch in de camper te gaan douchen. Terwijl de boiler opwarmt zitten we moet boek en bier/chip bij te komen en ik begin met het verslag. De tijd vliegt en voor we het weten moeten we al gaan koken. Jan rijgt de saté en grillt ze als ik de bami maak. We nemen de andere pindasaus erbij. Die is wel lekker, maar ook weer geen topper.
Na de afwas maak ik het verslag af en ga met de foto's aan de slag. Even een poosje lezen en dan nog 2 afleveringen van Chicago Fire.
Gereden: 282 km