Bedonderd geslapen. Het bed was voor ons aan de harde kant, het kussen te laag en 2 weer te hoog en het was warm. Toch nog een paar uurtjes, 3 of zo, geslapen. Ik vertrouw de wekker nooit, dus ik was om half 4 al wakker. 4 uur ging de wekker.
Meteen eruit, even doorwerken en om 4.25 uur zaten we in de shuttle die ons een kwartiertje later bij de vertrekhal afleverde. Koffers inleveren ging snel, want er was niemand voor ons. De plunjebaal met de stoeltjes moesten we, nadat hij was ingecheckt, afgeven bij de odd packages verderop. Dan door naar de security. We hadden een afspraak voor half 6, maar het was pas 5 uur. Zo lang was de rij nu ook weer niet, dus gewoon aangesloten. Ging uiterst soepel. Alles in 1x de goede kant op. Dan door naar gate B36, de verste natuurlijk. Half 6 zaten we er en konden wat later zien dat onze bagage aan boord is gegaan. Nu alleen nog hopen dat dat in Warschau ook zo is.
 |
| Onze bagage |
We boarden via de trap en zijn blij dat het droog is, want we moeten buiten even wachten. Stoelen 7 A en B en het is enorm koud in het vliegtuig. Totdat, op tijd, de motoren gestart worden en het Saharatemperaturen worden. Het zal de hele weg zo blijven; van pool naar tropen en terug. We krijgen een vochtig doekje, verpakt, maar de verdere service laat op zich wachten. Er is redelijk wat turbulentie. Later komen ze toch en krijgen we een met rode bessen gevuld broodje. Smaakt goed. We hadden ook spinazie kunnen kiezen. Er worden, i.v.m. de turbulentie, alleen koude drankjes geserveerd.
20 minuten voor op schema landen we op Chopin International Airport en moeten we het vliegtuig weer via de trap verlaten en dan een stukje met de bus.
Mooie grote, brede bussen waar je met de handbagage comfortabel in staat.
Voor LA moeten we richting gate 19 en 20N voor de vlucht van 11.20 uur. Om daar te komen moeten we eerst door de automatische paspoortcontrole. Fluitje van een cent. Dan even spoorzoeken naar de Etiuda Lounge. Met de lift naar beneden. Jan heeft op zijn Revolut pas toegang en koopt voor € 24,- voor mij toegang. Het is maar een kleine lounge, lekker rustig, maar ze hebben geen bubbels helaas. We eten wat en ik pak alvast een hand(je) van de heerlijke caramels die ze de vorige keer ook hadden. Straks nog maar eens langslopen 😇.
Als het tijd is om te boarden gaan we richting de gate. Boarden wordt iets later, maar het valt mee. We blijken toch de bulkhead seats te hebben (vooraan). Yeah! Jan had het verkeerd gelezen. We installeren ons en als iedereen binnen is, krijgen we een welkomstdrankje. Deze keer zijn er wel bubbels! Nu is de vakantie echt begonnen.
Al vrij snel krijgen we een warm nat doekje en wordt de tafel gedekt. Ja, echt gedekt, met een tafelkleed. We krijgen nog nootjes en op de bekende snelle, maar vriendelijke Poolse manier volgt er vlak achteraan het eten. We hadden eerst natuurlijk nog een drankje gehad. Of we er nog een willen? Het eten smaakt uitstekend. Wel de vliegtuig-droge kip, maar dat kan bijna niet anders lijkt het, maar alles is zeer smakelijk. Carpaccio met mierikswortel-/truffelsaus met pecorino, dan kip met chilisaus, zoals gezegd droog, maar wel lekker pittig, met rijst en een kleine salade van verse groenten. Erbij worden verschillende vers gebakken broodjes, erg lekker, geserveerd. En nog 1 als je wilt. Nog een drankje? Toe tiramisu die goed gelukt is. Dan naar keuze koffie, thee of nog wat anders. Jan neemt koffie, maar dat is een brug te ver. Die is echt niet lekker. Even later komen ze nog eens langs met zoetigheid. En ze blijven even vriendelijk. Wat een verschil met SAS vorig jaar. Om te rillen was dat.
Na het eten lezen we ons boek uit, ik schrijf het verslag verder en dan wordt omgeroepen, gefluisterd eigenlijk, dat de service even stopt, maar als ze iets voor je kunnen doen, ze het graag horen. De ramen worden verduisterd en het licht gaat uit. Ik twijfel. Proberen een dutje te doen, het was tenslotte een korte nacht en het wordt nog een lange dag, of toch misschien een film kijken of iets van Netflix op mijn telefoon. Het is allebei geworden. Ik heb precies een uur geslapen, nou 59 minuten, en heb daarna Glass Onion A Knives Out Mystery op mijn telefoon gekeken. Daarna 1 aflevering van The Residence, ook van Netflix. Jan heeft langer geslapen. Ze komen nog eens langs met een snack, hartig of zoet, en later drinken. Het gaat maar door. Als we boven Yellowstone/Teton vliegen ongeveer, zie ik tussen de wolken sneeuw op de bergen liggen.
Een uur of 2 voor de landing krijgen we een warme lunch van een weer keurig gedekte tafel, en die smaakt ook weer prima. We beginnen met het warme hoofdgerecht, de gnocci met kerriesaus en een broodje erbij en nemen daarna het voorgerecht van garnalen met selleriesalade. Toe hebben we vers fruit. Niet te koud en met veel smaak. Ik ga nog een poosje patiëncen en pak daarna een nieuw boek.
Een uur of 2 voor de landing krijgen we een warme lunch van een weer keurig gedekte tafel, en die smaakt ook weer prima. We beginnen met het warme hoofdgerecht, de gnocci met kerriesaus en een broodje erbij en nemen daarna het voorgerecht van garnalen met selleriesalade. Toe hebben we vers fruit. Niet te koud en met veel smaak. Ik ga nog een poosje patiëncen en pak daarna een nieuw boek.
De landing gaat zoals voorspeld om 14.20 uur. Daarna gaat alles in een vloek en een zucht. In een fractie meer dan een uur na de landing zitten we in de gehuurde auto. Na de business class mag Premium Economy er het eerste uit. We lopen naar de immigrations, naar de Global Entry. Eerst naar links, maar het blijkt dat we waar rechts moeten. De Global Entry brengt zijn geld op. Er is niemand. We moeten alleen even een foto maken, ik 2x want het moet zonder bril natuurlijk en dan zijn we klaar. Hup, naar band 9 voor de koffers. Die komen er ook al aan. De onze ook zelfs. Alles in 1x, dus naar buiten naar de shuttle van Hertz. Jan wist van de vorige keer nog dat we bij de paarse pilaren moeten zijn. Dat scheelt. Het duurt niet lang voordat hij komt, maar hij is al mudje vol. Mensen staan moeilijk te doen, maar wij nemen de 2e die er vrijwel meteen achteraan komt. We kunnen zelfs zitten. De auto verhuur is verhuisd en nu is het iets dichterbij dan eerst.
Uit de President's Circle diezen we een donkerblauwe Nissan Rogue uit. Koffers erin, bij de uitgang even registreren en dan: Hit the Road!
We hebben een hotel in Buellton, omdat we nog naar Solvang willen. Jan had bedacht om via Hwy 1, de Pacific Coast Hwy, te gaan, maar dat lijkt niet zo'n goed idee. Het is behoorlijk druk. Nogal. Best wel. En er is een flink stuk roadworks, dus het schiet niet op. De benzine is hier inderdaad ook behoorlijk duur geworden. De duurste was $6,59 en de goedkoopste $6,19 per gallon. Het is sowieso al 2,5 uur rijden en dan na een lange dag. Verderop lost de drukte op en kunnen we wel doorrijden. We vinden het eerste stuk vooral eigenlijk helemaal niet mooi, maar we rijden hier nu eenmaal.
Om 18.45 uur komen we in Buellton aan en krijgen kamer 205. Typisch Amerikaanse hotelkamer, 13 in een dozijn. We willen nog wel wat eten, maar niet ver weg en niet lang. Er is een Mac vlakbij, dus gaan we lekker voor de take away en picknicken op de kamer. Smaakt goed. Dan eindelijk de schoenen uit. Ik schrijf het verslag en Jan zapt wat. Zal wel niet lang duren. Het is nu 20.20 uur. 21 uur was de max.
Gereden: 230 km
Volgende dag