Tijdens het ontbijt zien we waarschijnlijk de herten van gisteren weer langslopen, een stuk of 8 in totaal.
Via de vuilnisbak, ze hebben hier een aparte bak voor gasblikjes, handig, rijden we om half 8 van de blokken. Het is prachtig weer, maar 's ochtends is het fris, zo hoog. Eerst even naar de benzinepomp tegenover Ruby's Inn, waar we een beetje erbij tanken. Deze is $4,59 en Jan hoopt in Page goedkoper te vinden, maar dat wordt krap, dus zo rijden we wat rustiger. 10 gallon, $46,- bij 94447 mijl. Dan bij Ruby's even gebruik maken van de wifi om de foto's door te sturen en naar de route van vandaag te kijken, hoewel die makkelijk is.
Om 08.20 uur gaan we echt rijden. Het is een lange rit vandaag naar Lees Ferry. Onderweg moeten we nog even een Walmart in voor de laatste boodschappen 😢. Lees Ferry is een first come, first served camping, dus het wordt spannend of er plek is. Anders moeten we een stuk terug naar Page of zo.
Red Canyon is nog even mooi als vroeger, maar we komen nu van de oostkant en vanaf de andere kant is het mooier. Dan heb je beter zicht op de rotsen. Maar we rijden wel lekker met de zon in de rug en niet op de voorruit.
De omgeving wordt groen. Eerst wat bredere stukken met sagebrush en later bergen met veel bomen. We komen langs de afslag naar Zion NP, maar daar gaan we aan voorbij. We komen langs Coral Pink Sand Dunes SP, maar dat moet ook nog even wachten. En dan komen de rode rotsen weer. Kabab is een relatief grote plaats. Hier is ook Little Hollywoodland, het filmmuseum, maar daar hebben we geen tijd voor. Ook is er een Mac, maar nu is het weer ochtend, dus dat heeft ook geen zin. Geen Big Mac waarschijnlijk om deze tijd.
We stoppen wel even bij de Toadstool Trail. Het mulle zand valt niet mee en waar het kan proberen we dan ook over de kale rotsen te lopen. Na een obstakel op het pad, waar we overheen klimmen, gaat het verder. Jan heeft er een straf tempo in zeg 😱, hijg, hijg. We zien een mooie toadstool in een rood/wit landschap en er is nergens schaduw en het is goed warm. Erachter staan nog een paar kleintjes en een dikke witte met een rode hoed. Wel wat groter dan die van kabouter Spillebeen. Je kunt nog verder doorlopen, daar staan er nog meer hadden we gelezen, maar daar nemen we de tijd niet voor. Er staat nog meer op het programma vandaag.
Terug lopen we eerst links, over het spierwitte zand en dan via een smal, slingerend pad komen we weer bij de kale rotsen en daar houden we rechts aan. Zo kunnen we vrijwel helemaal het mulle zand van de wash ontlopen. Het was een leuke korte stop ter onderbreking van de lange rit vandaag.
Links van de weg liggen enorme rotsblokken tegen de berg aan. Als we bij de camping komen, lijkt er een hoop vrij, maar de helft is "under construction", dus eigenlijk is het helemaal niet zoveel en zijn we blij dat we hier om kwart voor 1 Arizonatijd zijn. We vinden een plek aan de buitenrand met zicht op de Colorado River, maar er hangt een briefje op de paal. Na 3x controleren -we zijn de fout in Valley of Fire in 2018 nog niet vergeten- nemen we de plek in. Er stond 7/5 1 nacht. Ernaast is ook een plek vrij, maar daar schuift een auto met Indianen in die er alleen gaan picknicken 😠. We staan hartstikke scheef, maar willen nog weg, dus dat is van later zorg. Eerst even een boterham. Heel vreemd. Nu is het mijn teleoon die sneller is met de nieuwe tijd en geeft hij ook een ander netwerk en meer bereik aan dan die van Jan.
Dan rijden we richting Navajo Bridge voor de condors, maar eerst rijden we nog een stukje door naar het dumpstation. Dat is ook een belevenis. Het is the loneliest RV dumpstation in America 😄 Zo bovenop de heuvel en met de steeds verder aantrekkende, vlagerige wind, is communiceren van de ene naar de andere kant van de camper bij het water vullen niet eenvoudig.
 |
| Het lege plekje in het midden, tussen de partytent en de witte pickup, is van ons |
Onderweg stoppen we nog even bij de grote rotsblokken en de 2 blokken op een stokkie en maken daar wat foto's. Het waait stevig inmiddels.
Ik lees, alweer, een boek uit en Jan gaat even naar binnen. Dan ga ik aan de picknicktafel het verslag schrijven totdat er een enorme windvlaag annex zandstorm komt. Ik houd al mijn spullen op tafel bij elkaar, maar kon niet voorkomen dat de stoelen omvliegen. Jan komt helpen en ik verkas ook maar naar binnen, waar het flink warm is, ondanks dat de deur en het raam tegen elkaar open staan.
Er blijven liefhebbers voor plekjes komen, maar ook het middenterrein is inmiddels vol. Het is hier vroeg donker, ongeveer even laat als we gewend zijn, maar dan een uur vroeger 😂.