Halverwege de nacht toch de deken erbij gepakt. We staan op ons gemakje op en testen de douches van de camping. Niet slecht, maar het is geen Kodachrome. Naast ons werd, toen we wakker werden, een klein tentje ingepakt. Dat stond er nog niet toen we naar bed gingen. Ik krijg het vermoeden dat ze hier vannacht illegaal gestaan hebben.
Bij en na het ontbijt lees ik weer een boek uit en dan gaan we rustig de tent reisklaar maken om naar Snow Canyon SP te gaan.
Bij en na het ontbijt lees ik weer een boek uit en dan gaan we rustig de tent reisklaar maken om naar Snow Canyon SP te gaan.
Via de vuilnisbak rijden we naar het visitor center voor de wifi en verstuur ik de foto's. Om 09.40 uur gaan we echt rijden. We gaan via Zion NP om voor de laatste keer door de tunnel te kunnen en dus de Mt. Carmel Hwy te rijden. De tunnel gaat per 7 juni a.s. definitief dicht voor grote voertuigen. Het is wel omrijden, maar dat mag de pret niet drukken.
Er wordt bij de ingang, waar we de $15,- voor de tunnel betalen, al gezegd dat er daar oponthoud is, omdat er een semi truck illegaal de 9 op was gereden. Hij was gezegd te keren, maar dat deed hij niet en bij de tunnel liep het spaak.
De eerste tunnel is geen probleem, maar de 2e is lager. Het zal niet eenvoudig voor hem zijn om daar te keren, maar dat had hij eerder moeten bedenken. We komen in de file en van voorbij lopende mensen horen we af en toe een update, maar veel is het niet. Er zijn ook personenauto's die keren, maar dat is voor ons geen optie. Op dit moment staan we hier nu ruim een kwartier. Ik ga maar eens poolshoogte nemen.
Het is nog best een stuk lopen voor ik bij de plaats des onheils ben. En dan staat er niet een net te grote vrachtauto, maar een serieus model. Wat bezielde die chauffeur? Hij staat dwars op de weg en wordt met een grote stokmaat opgemeten. Een hoop gedelibereer eromheen van allerlei ter plekke bevoegden. Dan zetten ze hem weer recht en hoor ik dat ze hem op onze rijbaan gaan zetten en het verkeer eromheen leiden. Nog een minuut of 5 wordt er gezegd. Iedereen wordt verzocht weer naar de auto te gaan.
Het klopt aardig, de 5 minuten. Onze kant mag eerst en de andere kant van de tunnel moet nog wat langer wachten. Ons ticket wordt niet meer gecontroleerd. Het zal ze waarschijnlijk een worst wezen, als het maar rijdt. Wij stonden niet eens zo slecht, grotendeels in de schaduw.
De Mt. Carmel Hwy blijft prachtig, maar we zien geen big horn sheep helaas. In file rijden we de berg af. Nu kijken of we bij het visitor center kunnen parkeren en de shuttle nemen. We hebben geen echte plannen in Zion, maar even op en neer met de shuttle lijkt ons wel leuk. Lukt het niet, dan rijden we gewoon door naar Snowdonia.
Dan maar door. We hebben een mooi stuk gereden, nostalgie en een avontuur beleefd tenslotte. De rest van de weg is niet lelijk, maar heeft ook niet echt hoogtepunten, tenzij je het giga distributiecentrum van de Walmart een hoogtepunt wilt noemen.
Bij Snow Canyon in de buurt wordt het wel weer mooi. Aan de linkerkant rode rotsen die vrij plotseling overgaan in witte rotsen. Eenmaal in het park, komt er nog een kleur bij: zwart van de lavavelden.
Tussen de middg checken we in en als we uitstappen is het behoorlijk heet. We hebben plek 21 gereserveerd en bij het visitor center/receptie zien we op het weerbericht dat het vandaag 100F = 37,8⁰ en morgen 102F = 38,9⁰ wordt. In de nacht 16,7⁰. Oef, dat is opeens heet 😎 Het is een heel mooi park en we zouden er graag wat van zien, maar vanmiddag zit dat er niet in.
Plek 21 heeft een lange oprit en eindigt tegen de rode rotsen. De camper staat meteen waterpas. Achter de camper is een heel klein tuintje met picknicktafel, grill en firepit.
We maken de eieren op en eten een boterham. Binnen is het snikheet, dus gordijnen dicht en ramen open. We pakken de stoelen en plakken ons in het smalle streepje schaduw tegen de camper. Is te doen, de camper straalt ook nog warmte uit, maar het is beter dan in de zon. Totdan Jan op een gegeven moment op onderzoek uit gaat en aan het eind van onze plek nog een paadje vindt. Waar gaat dat heen? Een open plek onder de bomen. En het loopt dood, dus het is van ons. Onze eigen secret garden 😍
Dus de stoelen daar neergezet en er de hele middag niet meer weggegaan. Wat een luxe! Zo is het goed uit te houden. Eigenlijk willen we wel wandelen, maar we hopen dat we dat morgenochtend, als het nog niet zo warm is, kunnen doen. Ook moeten we nog wat inpakken om het morgen ook nog relaxed te houden.
Om kwart voor 6 is het grootste deel van de picknicktafel in de schaduw, dus beginnen we. Binnen wordt het een enorme zooi, maar een uurtje later hebben we toch al best een boel gedaan. Ik ben wel even aan wat "frisse" lucht toe. Buiten is beter dan binnen.
Eten kan weer buiten en nadat een eekhoorn de bbq gekeurd heeft, gaat er een dooie koe op. Cole slaw en aardappelsalade erbij. De temperatuur wordt steeds aangenamer.
We bekijken de camping even en constateren dat de full hookup plekken misschien het comfort van de hookup hebben en een afdak, maar verder erg ongezellig zijn en dicht bij elkaar liggen. Wij zijn heel blij met onze plek.
Na de afwas schrijf ik buiten het verslag en om 20.40 uur is de zon achter de bergen en zal het wel snel donker worden. Het is echt genieten hier. We lezen nog even tot er sterren verschijnen. Jan wil al jaren proberen een sterrenfoto te maken, dus gaat de koffer open, het statief eruit en hoewel er hier eigenlijk teveel licht is, is het toch een leuk uurtje sterrenkijken en knutselen. Hij meent Mars te zien en we zien allebei een planeet met ringen, maar later zien we ze geen van beide meer. Mysterieus. Helaas kunnen we, behalve de Grote Beer, verder nooit sterrenbeelden onthouden, dus daar komen we niet veel verder mee.
 |
| Het lijkt meer een UFO dan een ster, maar meer kon hij er niet van maken |
Dan ruimen we de boel weer op en gaan we de hoogoven in om na nog een paar bladzijden te proberen te slapen.
Gereden: 158 km